Πρόκλος : Ύμνος κοινός εις Θεούς


«Εισακούστε με θεοί, που έχετε τα πηδάλια τις ιερής σοφίας, και ανάβοντας αναγώγιο πυρ στις ψυχές των μερόπων τις έλκεται προς τους αθανάτους, αφήνοντας την σκοτεινή κρυψώνα, αφού καθαρθούν μέσω των άρρητων τελετών των ύμνων. Εισακούστε με, μεγάλοι σωτήρες, σκορπήστε την ομίχλη και στείλτε σε μένα φως αγνό από τα ζάθεα βιβλία, ώστε να γνωρίζω καλά τον άμβροτο θεό και τον άνθρωπο. Κα κανείς κακοποιός Δαίμονας να μην με κρατάει μακριά από τους μακάριους, μέσα στα χεύματα της λήθης, και καμία κρύα Ποινή να μην κρατήσει με τα δεσμά του βίου της ψυχή μου που έχει πέσει μέσα στα κύματα της κρυερής γενέσεως αλλά δεν θέλει για πολύ καιρό να περιπλανιέται. Αλλά θεοί, ηγεμόνες της πολύλαμπρης σοφίας, εισακούστε με, και φανερώστε τα όργια και τις τελετές των ιερών μύθων σε εμένα που επείγομαι να ανεβώ την ατραπό που οδηγεί ψηλά.»

       H 4.1 ` to     H 4.15 Κλῦτε, θεοί, σοφίης ἱερῆς οἴηκας ἔχοντες, οἳ ψυχὰς μερόπων ἀναγώγιον ἁψάμενοι πῦρ ἕλκετ᾽ ἐς ἀθανάτους, σκότιον κευθμῶνα λιπούσας ὕμνων ἀρρήτοισι καθηραμένας τελετῇσι. κλῦτε, σαωτῆρες μεγάλοι, ζαθέων δ᾽ ἀπὸ βίβλων νεύσατ᾽ ἐμοὶ φάος ἁγνὸν ἀποσκεδάσαντες ὁμίχλην, ὄφρα κεν εὖ γνοίην θεὸν ἄμβροτον ἠδὲ καὶ ἄνδρα· μηδέ με ληθαίοις ὑπὸ χεύμασιν οὐλοὰ ῥέζων δαίμων αἰὲν ἔχοι μακάρων ἀπάνευθεν ἐόντα, μὴ κρυερῆς γενέθλης ἐνὶ κύμασι πεπτωκυῖαν ψυχὴν οὐκ ἐθέλουσαν ἐμὴν ἐπὶ δηρὸν ἀλᾶσθαι Ποινή τις κρυόεσσα βίου δεσμοῖσι πεδήσῃ. ἀλλά, θεοί, σοφίης ἐριλαμπέος ἡγεμονῆες, κέκλυτ᾽, ἐπειγομένῳ δὲ πρὸς ὑψιφόρητον ἀταρπὸν ὄργια καὶ τελετὰς ἱερῶν ἀναφαίνετε μύθων.