Η μήνις (θυμός) των Θεών (προς τα όντα)!


«Ακόμη και οι εξιλάσεις (εξιλασμοί) της μήνιδος θα διασαφηνιστούν, εάν κατανοήσουμε τη μήνις των Θεών. Η μήνις των Θεών, λοιπόν, δεν είναι αυτό που κάποιος νομίζει – κάποια παλαιά και έμμονη οργή – αλλά η εγκατάλειψη της αγαθοεργούς κηδεμονίας των Θεών, στην οποία γυρίσαμε την πλάτη, ως να κρυφτήκαμε από το φως του μεσημεριού και να πήγαμε σε μέρος σκοτεινό, στερώντας από τους εαυτούς μας το αγαθό δώρο των Θεών. Έτσι ο εξιλασμός μπορεί να μας οδηγήσει πίσω στη συμμετοχή μας στα Θεία, να μας προάγει στην κοινωνία της Θείας Κηδεμονίας που αναστείλαμε και να συνδέσει με τρόπο συμμετρικό τις φύσεις που μετέχουν και αυτές που μεταλαμβάνουν, μεταξύ τους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εξιλασμός επιτυγχάνει το σκοπό του δια του πάθους, απομακρύνοντας μας από την εμπαθή και ταραχώδη αποστροφή των Θεών»
—- Βλ. Ιάμβλιχος «Περί Μυστηρίων, 1.13.2 – 1.13.15». —-

Myst 1.13.2 ` to Myst 1.13.15      Καὶ δὴ καὶ αἱ τῆς μήνιδος ἐξιλάσεις ἔσονται σαφεῖς, ἐὰν τὴν μῆνιν τῶν θεῶν καταμάθωμεν. Αὕτη τοί νυν οὐχ, ὡς δοκεῖ τισι, παλαιά τίς ἐστι καὶ ἔμμονος ὀργή, ἀλλὰ τῆς ἀγαθοεργοῦ κηδεμονίας παρὰ θεῶν ἀποστροφή, ἣν αὐτοὶ ἑαυτοὺς ἀποστρέψαντες, ὥσπερ ἐν μεσημβρίᾳ φωτὸς κατακαλυψάμενοι, σκότος ἑαυτοῖς ἐπηγάγομεν καὶ ἀπεστερήσαμεν ἑαυτοὺς τῆς τῶν θεῶν ἀγαθῆς δόσεως. Δύναται οὖν ἡ ἐξίλασις ἡμᾶς ἐπιστρέψαι πρὸς τὴν κρείττονα μετουσίαν, καὶ τὴν ἀνεσταλμένην ἀφ᾽ ἡμῶν θείαν κηδεμονίαν εἰς κοινωνίαν προαγαγεῖν, καὶ συνδῆσαι συμμέτρως τὰ μετεχόμενά τε καὶ μεταλαμβάνοντα πρὸς ἄλληλα. Τοσοῦτον οὖν ἀφέστηκε τοῦ διὰ πάθους ἐπιτελεῖν τὸ ἑαυτῆς ἔργον ὥστε καὶ ἡμᾶς ἀφίστησι τῆς ἐμπαθοῦς καὶ ταραχώδους ἀπὸ τῶν θεῶν ἀποστροφῆς.