Εις Ερμήν (β)


Άδω τον Κυλλήνιο Ερμή, τον Αργειφόντη, που κυβερνά στην Κυλλήνη και στην πολύμηλη Αρκαδία, τον εριούνιο άγγελο των αθανάτων, τον οποίο έτεκε η Μαία, η θυγατέρα του Άτλαντος, η αιδοία, αφού μίχθηκε εν φιλότητι με τον Δία. Αυτή απέφευγε τον όμοιλο των μακάρων Θεών, και έναιε στην παλίσκιο άνδρο, εκεί ο Κρονίων εμίγετο με την ευπλόκαμη Νύμφη στην μέση της νύκτας, όταν κατείχε γλυκός ύπνος την λευκόλενη Ήρα. Κρυφά από τους αθανάτους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους. Και εσύ χαίρε με αυτό, υιέ του Διός και της Μαίας. Αρχίζοντας από εσένα εγώ, θα μεταβώ σε άλλον ύμνο. Χαίρε, Ερμή χαριδώτα, διάκτορε, δωτήρα αγαθών.

       H17 t ` to     H18   {Εἰς Ἑρμῆν}  

Ἑρμῆν ἀείδω Κυλλήνιον Ἀργειφόντην Κυλλήνης μεδέοντα καὶ Ἀρκαδίης πολυμήλου, ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον ὃν τέκε Μαῖα Ἄτλαντος θυγάτηρ Διὸς ἐν φιλότητι μιγεῖσα αἰδοίη· μακάρων δὲ θεῶν ἀλέεινεν ὅμιλον ἄντρῳ ναιετάουσα παλισκίῳ ἔνθα Κρονίων νύμφῃ ἐϋπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῷ, εὖτε κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι λευκώλενον ῞Ηρην· λάνθανε δ᾽ ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ᾽ ἀνθρώπους.   Καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ· σεῦ δ᾽ ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον. χαῖρ᾽ Ἑρμῆ χαριδῶτα διάκτορε, δῶτορ ἐάων.