Δια κάθε άνθρωπο ένας είναι ο τρόπος θεραπείας!


Ο Πλάτων στον  «Τίμαιο, 47. b.5- c.4» μας λέγει ότι: «ο θεός εφεύρε την όραση και μας την δώρισε ώστε βλέποντες και κατανοούντες τις περιφορές του Νου στον ουρανό, να τις χρησιμοποιήσουμε ως υπόδειγμα των τεταραγμένων περιφορών της δικής μας διανοήσεως, αφού είναι συγγενείς με εκείνες τις αδιαταράκτου. Αφού δε, κατανοήσουμε καλώς εκείνες και μετάσχωμεν της φυσικής ορθότητος των συλλογισμών, να σταθεροποιήσουμε τις εντός μας αστάτους περιφοράς, μιμούμενοι τις θείες που είναι τελείως απλανείς – θεὸν ἡμῖν ἀνευρεῖν δωρήσασθαί τε ὄψιν, ἵνα τὰς ἐν οὐρανῷ τοῦ νοῦ κατιδόντες περιόδους χρησαίμεθα ἐπὶ τὰς περιφορὰς τὰς τῆς παρ᾽ ἡμῖν διανοήσεως, συγγενεῖς ἐκείναις οὔσας, ἀταράκτοις τεταραγμένας, ἐκμαθόντες δὲ καὶ λογισμῶν κατὰ φύσιν ὀρθότητος μετασχόντες, μιμούμενοι τὰς τοῦ θεοῦ πάντως ἀπλανεῖς οὔσας, τὰς ἐν ἡμῖν πεπλανημένας καταστησαίμεθα».

Επίσης στον «Τίμαιο 90. a.2 – d.7» λέγει ότι «δια το σπουδαιότερο μέρος της ψυχής, το λογιστικό, πρέπει να σκεπτώμεθα ως εξής: ο θεός το έδωσε στον καθένα μας ως Δαίμονα, και είναι αυτό το λεγόμενο ότι εδρεύει εις το επάνω μέρος του σώματος μας και μας ανυψώνει από την γη προς την ουράνια συγγένεια μας, επειδή λέγουμε, και πολύ δικαιολογημένα, ότι είμεθα όχι γήινο αλλά ουράνιο πλάσμα. Διότι ο θεός αφού κρέμασε από εκεί, από τον ουρανό, από όπου εγεννήθη κατά πρώτον η ψυχή, την κεφαλήν μας ως είδος ρίζας, κρατεί όρθιο ολόκληρο το σώμα μας. Ο άνθρωπος λοιπόν ο οποίος έχει επιδοθεί εις τον κορεσμό των επιθυμιών τους ή εις φιλονεικιας και με υπερβολική προσήλωση ασχολείται με αυτά, κατ’ ανάγκην θα έχει μέσα του θνητά όλα τα διανοήματά του. Ώστε να γίνεται εξ ολοκλήρου θνητός, όσον είναι δυνατόν να γίνει τούτο, και δεν έχει τίποτα το μη θνητό, διότι αυτό μόνο ηύξησε υπερβολικά. Εκείνος όμως ο οποίος έχει επιδοθεί εις την φιλομάθεια και εις την απόκτηση αληθινών γνώσεων, και έχει εξασκήσει καλά το μέρος του εκείνο που σκέπτεται τα αθάνατα και τα θεία, αν πλησιάσει την αλήθεια, τότε κατ απόλυτον ανάγκην θα επιτύχει εξ ολοκλήρου την αθανασία, όσον βέβαια είναι δυνατόν να μετάσχει της αθανασίας η ανθρώπινη φύσις. Και επειδή αυτός ο άνθρωπος τιμά πάντοτε τον θεό και έχει μέσα του συγκάτοικο τον δαίμονα πολύ καλά τακτοποιημένο , θα είναι εξαιρετικά ευδαίμονας. Οπωσδήποτε δια κάθε άνθρωπο ένας είναι ο τρόπος θεραπείας : να αποδίδει σε κάθε μέρος του τις τροφές και τις κινήσεις που του ανήκουν. Προς το εν ημίν θείο – τον Νουν – συγγενείς κινήσεις είναι τα διανοήματα και οι περιφορές του Σύμπαντος. Αυτές λοιπόν πρέπει να ακολουθεί ο κάθε ένας μας, προσπαθώντας να ανορθώσει τας διεφθαρμένας περιφοράς της γενέσεως που υπάρχουν μέσα εις την κεφαλή μας με την πλήρη κατανόηση των αρμονιών και των περιφορών του Σύμπαντος. Πρέπει ο καθένας να εξομοιώσει τον εαυτό του που κατανοεί, με το κατανοούμενο, τις αρμονίας και τις περιφορές, συμφώνως προς την αρχαία [μας] φύσιν, και αφού τον εξομοιώσει, να φθάσει εις τον τελικό σκοπό της αρίστης ζωής, που προκαθόρισαν οι θεοί, και δια το παρόν και δια το μέλλον – τὸ δὲ δὴ περὶ τοῦ κυριωτάτου παρ᾽ ἡμῖν ψυχῆς εἴδους διανοεῖσθαι δεῖ τῇδε, ὡς ἄρα αὐτὸ δαίμονα θεὸς ἑκάστῳ δέδωκεν, τοῦτο ὃ δή φαμεν οἰκεῖν μὲν ἡμῶν ἐπ᾽ ἄκρῳ τῷ σώματι, πρὸς δὲ τὴν ἐν οὐρανῷ συγγένειαν ἀπὸ γῆς ἡμᾶς αἴρειν ὡς ὄντας φυτὸν οὐκ ἔγγειον ἀλλὰ οὐράνιον, ὀρθότατα λέγοντες· ἐκεῖθεν γάρ, ὅθεν ἡ πρώτη τῆς ψυχῆς γένεσις ἔφυ, τὸ θεῖον τὴν κεφαλὴν καὶ ῥίζαν ἡμῶν  ἀνακρεμαννὺν ὀρθοῖ πᾶν τὸ σῶμα. τῷ μὲν οὖν περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἢ περὶ φιλονικίας τετευτακότι καὶ ταῦτα διαπονοῦντι σφόδρα πάντα τὰ δόγματα ἀνάγκη θνητὰ ἐγγεγονέναι, καὶ παντάπασιν καθ᾽ ὅσον μάλιστα δυνατὸν θνητῷ γίγνεσθαι, τούτου μηδὲ σμικρὸν ἐλλείπειν, ἅτε τὸ τοιοῦτον ηὐξηκότι· τῷ δὲ περὶ φιλομαθίαν καὶ περὶ τὰς ἀληθεῖς φρονήσεις ἐσπουδακότι καὶ ταῦτα μάλιστα τῶν αὑτοῦ γεγυμνασμένῳ φρονεῖν μὲν ἀθάνατα καὶ θεῖα, ἄνπερ ἀληθείας ἐφάπτηται, πᾶσα ἀνάγκη που, καθ᾽ ὅσον δ᾽ αὖ μετασχεῖν ἀνθρωπίνῃ φύσει ἀθανασίας ἐνδέχεται, τούτου μηδὲν μέρος ἀπολείπειν, ἅτε δὲ ἀεὶ θεραπεύοντα τὸ θεῖον ἔχοντά τε αὐτὸν εὖ κεκοσμημένον τὸν δαίμονα σύνοικον ἑαυτῷ, διαφερόντως εὐδαίμονα εἶναι. θεραπεία δὲ δὴ παντὶ παντὸς μία, τὰς οἰκείας ἑκάστῳ τροφὰς καὶ κινήσεις ἀποδιδόναι. τῷ δ᾽ ἐν   ἡμῖν θείῳ συγγενεῖς εἰσιν κινήσεις αἱ τοῦ παντὸς διανοήσεις καὶ περιφοραί· ταύταις δὴ συνεπόμενον ἕκαστον δεῖ, τὰς περὶ τὴν γένεσιν ἐν τῇ κεφαλῇ διεφθαρμένας ἡμῶν περιόδους ἐξορθοῦντα διὰ τὸ καταμανθάνειν τὰς τοῦ παντὸς ἁρμονίας τε καὶ περιφοράς, τῷ κατανοουμένῳ τὸ κατανοοῦν ἐξομοιῶσαι κατὰ τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὁμοιώσαντα δὲ τέλος ἔχειν τοῦ προτεθέντος ἀνθρώποις ὑπὸ θεῶν ἀρίστου βίου πρός τε τὸν παρόντα καὶ τὸν ἔπειτα χρόνον».

Μάλιστα ο Πλάτων αποκαλεί τη φιλοσοφία «μεγίστη μουσική», και αυτό κατά το ότι κάνει τις ψυχικές δυνάμεις να κινούνται αρμονικά, σε συμφωνία προς τα όντα και προς τις συντεταγμένες κινήσεις των κύκλων της, και, αφετέρου, ότι προς αυτή μας οδηγεί η αναζήτηση της ουσίας του εαυτού μας και του σύμπαντος μέσα από την στροφή προς τους εαυτούς μας και προς τις ανώτερές μας υποστάσεις, και ερχόμαστε σε συμφωνία προς το σύμπαν μέσα από την εξομοίωση των εντός μας περιφορών προς αυτές του Σύμπαντος.

Όμως, ποια και τι είναι η «αρχαία μας φύση» για την οποία κάνει λόγο ο Πλάτων, και από τι νοσούν τα όντα ώστε να απαιτείται «θεραπεία»  – σύμφωνα με τα λεγόμενα του Πλάτωνα, αλλά και ποια η θεραπεία ;;

Η απάντηση στην 1η μας ερώτηση έρχεται δια στόματος Σωκράτη, ο οποίος στο Πλατωνικό «Συμπόσιο, 189.d.5 – 193.a» δια στόματος Αριστοφάνη αναφέρει τον μύθο των τέλειων όντων, των 3-ων γενών όντων που υπήρχαν «κάποτε» : του τέλειου ανήρ, της τέλειας γυνής και του Ανδρόγυνου.  Τα όντα (αυτά) υπέστησαν “οντολογική” πτώση και διαχωρίστηκαν στα δύο, δημιουργώντας έτσι τα σημερινά γένη των «ατελών» όντων – την «ατελή» γυναίκα και τον «ατελή» άνδρα.

Αλλά ας δούμε το αρχαίο κείμενο : Τα τέλεια όντα [Σωκράτης]

Όσον αφορά την ερώτηση μας, ποιά είναι η νόσος από την οποία νοσούν τα όντα, θα προβούμε στην μελέτη της εργασίας μας :

Σε αυτό το σημείο, και αφού έχει γίνει κατανοητή ποια και τι είναι η νόσος, θα προχωρήσουμε στην εξήγηση & ανάλυση της φύσεως τη θεραπείας στην οποία αναφέρεται ο Πλάτων :

Συγγραφέας κειμένου : Κεφάλας Ευστάθιος [20-10-2009, ΕΛΛΑΣ]