Ορφικός ύμνος Σεμέλης (θυμίαμα στύρακα)


«Καλώ την Καδμηίδα κόρη την παμβασίλεια, την ευειδή Σεμέλη, την ερατοπλόκαμη, την βαθύκολπον, την μητέρα του πολυγηθούς θυρσοφόρου Διονύσου, η οποία ελάτοσε τις μεγάλες ωδίνες με πυρφόρα αυγή και αφού καταστήθηκε αθάνατη με τις βουλές του Κρόνιου Διός έλαβε τιμές μαζί με την αγαυή Περσεφόνη από τους θνητούς βροτούς κατά τριετηρίδες ώρες, όταν του δικού σου Βάκχου την γόνιμη ωδίνη τελούν και ευίερη τράπεζα μαζί με μυστήρια αγνά. Τώρα εσένα, θεά, λίτομαι, Καδμηίδα κόρη, άνασσα, καλώντας σε να είσαι αεί πραόνοη για τους μύστες»

Κικλήσκω κούρην Καδμηίδα παμβασίλειαν, εὐειδῆ Σεμέλην, ἐρατοπλόκαμον, βαθύκολπον, μητέρα θυρσοφόροιο Διωνύσου πολυγηθοῦς,   ἣ μεγάλας ὠδῖνας ἐλάσσατο πυρφόρωι αὐγῆι ἀθανάτη τε<υ>χθεῖσα Διὸς βουλαῖς Κρονίοιο τιμὰς τευξαμένη παρ᾽ ἀγαυῆς Περσεφονείης ἐν θνητοῖσι βροτοῖσιν ἀνὰ τριετηρίδας ὥρας, ἡνίκα σοῦ Βάκχου γονίμην ὠδῖνα τελῶσιν εὐίερόν τε τράπεζαν ἰδὲ μυστήριά θ᾽ ἁγνά. νῦν σέ, θεά, λίτομαι, κούρη Καδμηίς, ἄνασσα, πρηύνοον καλέων αἰεὶ μύσταισιν ὑπάρχειν.