Ορφικός ύμνος Νυκτός (θυμίαμα δάλους)


«Την Νύκτα των θεών και των ανδρών την γενέτειρα άδω. Άκουσε, μακάρια θεά, κυαναυγής, αστεροφεγγής, που χαίρεσαι με την ησυχία και την πολυύπνωη ηρεμία, ευφροσύνη, τερπνή, φιλοπάννυχε, μητέρα των ονείρων, ληθομέριμνε και αγαθή που έχεις την ανάπαυση των πόνων, υπνοδότειρα, φίλη των πάντων, ελάσσιππε, νυχαυγής, ημιτελής, χθόνια και ουράνια πάλιν αυτή, εγκυκλία, που παίζεις με ηερόφοιτους διωγμούς, που εκπέμπεις φάος υπό νέρτερα και πάλι φεύγεις εις Αίδην. Γιατί δεινη ανάγκη κρατεί τα πάντα. Τώρα εσέ, μακάρια, καλώ πολύολβη, που είσαι σε όλους ποθητή, ευάντητη, άκουσε την ικετηρίδα φώνη και έλθε ευμενός, αποπέμποντας τους νυχαυγείς φόβους.»

Νύκτα θεῶν γενέτειραν ἀείσομαι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν. κλῦθι, μάκαιρα θεά, κυαναυγής, ἀστεροφεγγής, ἡσυχίηι χαίρουσα καὶ ἠρεμίηι πολυύπνωι, εὐφροσύνη, τερπνή, φιλοπάννυχε, μῆτερ ὀνείρων, ληθομέριμν᾽ † ἀγαθή τε † πόνων ἀνάπαυσιν ἔχουσα, ὑπνοδότειρα, φίλη πάντων, ἐλάσιππε, † νυχαυγής, ἡμιτελής, χθονία ἠδ᾽ οὐρανία πάλιν αὐτή, ἐγκυκλία, παίκτειρα διώγμασιν ἠεροφοίτοις, ἣ φάος ἐκπέμπεις ὑπὸ νέρτερα καὶ πάλι φεύγεις εἰς Ἀίδην· δεινὴ γὰρ ἀνάγκη πάντα κρατύνει. νῦν σε, μάκαιρα, <καλ>ῶ, πολυόλβιε, πᾶσι ποθεινή, εὐάντητε, κλύουσα ἱκετηρίδα φωνὴν ἔλθοις εὐμενέουσα, φόβους δ᾽ ἀπόπεμπε νυχαυγεῖς.