Ορφικός ύμνος Νεμέσεως


«Ώ Νέμεση, σε επικαλούμαι, θεά, μέγιστη βασίλεια, πανδερκής, που εσοράς τον βίο των πολυφύλων θνητών. Αΐδια, πολύσεμνη, η μόνη που χαίρεσαι με τους δίκαιους, και τιμωρείς τον πολυποίκιλο λόγο, τον αιεί άστατο, εσένα που σε φοβούνται πάντες οι βροτοί που έθεσαν ζυγό στον αυχένα. Γιατί εσένα αεί σε μέλει η γνώμη πάντων, και δεν σου διαφεύγει καμία ψυχή που έχει έπαρση και αδιάκριτη ορμή των λόγων. Τα πάντα εσοράς και τα πάντα ακούς, τα πάντα βραβεύεις. Από εσένα εξαρτώνται οι δίκες των θνητών, πανυπέρτατε δαίμων. Έλθε, μακάρια, αγνή, αεί βοηθός για τους μύστες. Δώσε να έχουμε αγαθή διάνοια, παύοντας τις πανεχθείς γνώμες, τις ανόσιες, τις γεμάτες έπαρση, τις αλλοπρόσαλλες.»

Ὦ Νέμεσι, κλήιζω σε, θεά, βασίλεια μεγίστη, πανδερκής, ἐσορῶσα βίον θνητῶν πολυφύλων· ἀιδία, πολύσεμνε, μόνη χαίρουσα δικαίοις, ἀλλάσσουσα λόγον πολυποίκιλον, ἄστατον αἰεί,   ἣν πάντες δεδίασι βροτοὶ ζυγὸν αὐχένι θέντες· σοὶ γὰρ ἀεὶ γνώμη πάντων μέλει, οὐδέ σε λήθει ψυχὴ ὑπερφρονέουσα λόγων ἀδιακρίτωι ὁρμῆι. πάντ᾽ ἐσορᾶις καὶ πάντ᾽ ἐπακούεις, {καὶ} πάντα βραβεύεις· ἐν σοὶ δ᾽ εἰσὶ δίκαι θνητῶν, πανυπέρτατε δαῖμον. ἐλθέ, μάκαιρ᾽, ἁγνή, μύσταις ἐπιτάρροθος αἰεί· δὸς δ᾽ ἀγαθὴν διάνοιαν ἔχειν, παύουσα πανεχθεῖς γνώμας οὐχ ὁσίας, πανυπέρφρονας, ἀλλοπροσάλλας.