Ορφικός ύμνος Μοιρών (θυμίαμα αρώματα)


«Μοίρες απειρέσιοι, φίλα τέκνα της μελαίνης Νυκτός, ακούστε με που εύχομαι, πολυώνυμες, κατοικοίτε επί ουράνιας λίμνης, ώστε λευκό νυχτερινό ύδωρ να ρηγνίεται από την θέρμη σε σκιερό υγρό μυχό εύλιθου άντρου, και ποτίζεται τους βρωτούς επι την άπειρη γαία. Εδώ επί το δόκιμο βρότιο γένος έρχεσται με κουφή ελπίδα καλίπτοντα με πορφυρές οθόνες στα μοιρέα πεδία, όπου πάγγεο άρμα ακολουθεί ως το τέρμα την δόξα της δίκης και της ελπίδας και των μεριμνών και του ωγύγιου νόμου και της απείρωνος ευνόμου αρχής. Γιατί η Μοίρα καθορά μόνη τον βίο, και κανείς άλλος από τους αθανάτους που έχουν την κάρα του νιφόεντος Ολύμπου και το τέλειο όμμα του Διός. Γιατί όσα γίνονται σε εμάς τα γνωρίζει η Μοίρα και του Διός ο νοός δια παντός άπαντα. Αλλά ευκταίες για εμένα, μαλακόφρονες, ηπιόθυμες, Άτροπε και Λάχεσι, Κλωθώ, ελάτε, ευπατέρειες, αέριες, αφανείς, αμετάτροποι, αιέν ατειρείς, παντοδότειρες, αφαιρέτιδες, ανάγκη για τους θνητούς. Μοίρες, ας ακούσεται τις δικές μας όσιε λοιβές και ευχές, ερχόμενες στους μύστες με εύφρωνη βουλή λύνοντας τους πόνους.»

Μοῖραι ἀπειρέσιοι, Νυκτὸς φίλα τέκνα μελαίνης, κλῦτέ μου εὐχομένου, πολυώνυμοι, αἵτ᾽ ἐπὶ λίμνης οὐρανίας, ἵνα λευκὸν ὕδωρ νυχίας ὑπὸ θέρμης ῥήγνυται ἐν σκιερῶι λιπαρῶι μυχῶι εὐλίθου ἄντρου, ναίουσαι πεπότησθε βροτῶν ἐπ᾽ ἀπείρονα γαῖαν· ἔνθεν ἐπὶ βρότεον δόκιμον γένος ἐλπίδι κοῦφον στείχετε πορφυρέηισι καλυψάμεναι ὀθόνηισι μορσίμωι ἐν πεδίωι, ὅθι πάγγεον ἅρμα διώκει δόξα δίκης παρὰ τέρμα καὶ ἐλπίδος ἠδὲ μεριμνῶν καὶ νόμου ὠγυγίου καὶ ἀπείρονος εὐνόμου ἀρχῆς· Μοῖρα γὰρ ἐν βιότωι καθορᾶι μόνη, οὐδέ τις ἄλλος ἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, καὶ Διὸς ὄμμα τέλειον· ἐπεί γ᾽ ὅσα γίγνεται ἡμῖν, Μοῖρά τε καὶ Διὸς οἶδε νόος διὰ παντὸς ἅπαντα. ἀλλά μοι εὐκταῖαι, μαλακόφρονες, ἠπιόθυμοι,   Ἄτροπε καὶ Λάχεσι, Κλωθώ, μόλετ᾽, εὐπατέρειαι, ἀέριοι, ἀφανεῖς, ἀμετάτροποι, αἰὲν ἀτειρεῖς, παντοδότειραι, ἀφαιρέτιδες, θνητοῖσιν ἀνάγκη· Μοῖραι, ἀκούσατ᾽ ἐμῶν ὁσίων λοιβῶν τε καὶ εὐχῶν, ἐρχόμεναι μύσταις λυσιπήμονες εὔφρονι βουλῆι. {Μοιράων τέλος ἔλλαβ᾽ ἀοιδή, ἣν ὕφαν᾽ Ὀρφεύς}