Ορφικός ύμνος Μητρὸς θεῶν – Εστίας, θυμίαμα ποικίλα.


«Θεότιμη μητέρα των αθανάτων θεών, τροφέ των πάντων, ας έλθεις εδώ, κράντειρα θεά, εσένα, πότνια, επί των ευχών, που έζευξες ταχυδρόμον άρμα ταυροφόνων λεόντων, επικαλούμαι σκηπτούχε του πόλου, σεμνή,  που κατέχεις τον μέσο θρόνο του Κόσμου, διότι κατέχεις την ίδια την γαία, παρέχοντας στους θνητούς τροφές με ευμένεια. Από εσένα ελοχεύθει το γένος των αθανάτων και των θνητών, από εσένα κρατούντε οι ποταμοί και πάσα θάλασσα αεί. Εστία αυδαχθείσα. Εσένα ολβιοδότρια καλούμε, διότι χαρίζεις στους θνητούς δώρα παντίων αγαθών, έλθε προς την τελετή, ω πότνια, τυμπανοτερπής, πανδαμάτωρ, σώτειρα της Φρυγίας, του Κρόνου συνόμευνε, Ουρανόπαι, πρέσβειρα, βιοθρέπτειρα, φίλοιστρε. Έλθε με γηθοσύνη χαρίζοντας ευσέβεια.»

Ἀθανάτων θεότιμε θεῶν μῆτερ, τροφὲ πάντων, τῆιδε μόλοις, κράντειρα θεά, σέο, πότνι᾽, ἐπ᾽ εὐχαῖς, ταυροφόνων ζεύξασα ταχυδρόμον ἅρμα λεόντων, σκηπτοῦχε κλεινοῖο πόλου, πολυώνυμε, σεμνή, ἣ κατέχεις κόσμοιο μέσον θρόνον, οὕνεκεν αὐτὴ γαῖαν ἔχεις θνητοῖσι τροφὰς παρέχουσα προσηνεῖς. ἐκ σέο δ᾽ ἀθανάτων τε γένος θνητῶν τ᾽ ἐλοχεύθη, σοὶ ποταμοὶ κρατέονται ἀεὶ καὶ πᾶσα θάλασσα, Ἑστία αὐδαχθεῖσα· σὲ δ᾽ ὀλβοδότιν καλέουσι,   παντοίων ἀγαθῶν θνητοῖς ὅτι δῶρα χαρίζηι, ἔρχεο πρὸς τελετήν, ὦ πότνια, τυμπανοτερπή<ς>, πανδαμάτωρ, Φρυγίη{ς}, σώτειρα, Κρόνου συνόμευνε, Οὐρανόπαι, πρέσβειρα, βιοθρέπτειρα, φίλοιστρε· ἔρχεο γηθόσυνος, κεχαρημένη εὐσεβίηισιν.