Ορφικός ύμνος Λευκοθέας (θυμίαμα αρώματα)


«Καλώ την Καδμήιδα Λευκοθέα, την σεμνή Δαίμονα, την ευδύνατη, την θρέπτειρα του ευστέφανου Διονύσου. Άκουσε θεά, κυρίαρχη του βαθύστερνου πόντου, που τέρπεσαι με τα κύματα, μέγιστη σώτειρα των θνητών. Γιατί σε σένα βρίσκεται η πελαγόδρομη άστατη ορμή των πλοίων, καθώς μόνη λύνεις τον οικτρό μόρο των θνητών στην θάλασσα, σε όσους έλθεις εφορμένουσα φίλη σωτήρια. Αλλά, θεά δέσποινα, ας έλθεις ούσα επαρωγός επι των εύσελμων πλοίω σωτήρια με εύφρονα βουλή, άγοντας στους εν πόντω μύστες ναυσίδρομον ούρον.»

Λευκοθέαν καλέω Καδμηίδα, δαίμονα σεμνήν, εὐδύνατον, θρέπτειραν ἐυστεφάνου Διονύσου. κλῦθι, θεά, πόντοιο βαθυστέρνου μεδέουσα, κύμασι τερπομένη, θνητῶν σώτειρα μεγίστη· ἐν σοὶ γὰρ νηῶν πελαγοδρόμος ἄστατος ὁρμή, μούνη δὲ θνητῶν οἰκτρὸν μόρον εἰν ἁλὶ λύεις, οἷς ἂν ἐφορμαίνουσα φίλη σωτήριος ἔλθοις. ἀλλά, θεὰ δέσποινα, μόλοις ἐπαρωγὸς ἐοῦσα νηυσὶν ἐπ᾽ εὐσέλμοις σωτήριος εὔφρονι βουλῆι, μύσταις ἐν πόντωι ναυσίδρομον οὖρον ἄγουσα.