Ορφικός ύμνος Κεραυνού Διός (θυμίαμα στύρακα)


«Ζεύς πάτερ, που έλαβες τον υψίδρομον πυραυγέα Κόσμο, που αστράπτεις της αιθέριας στερόπης την πανυπέρτατον αίγλη, έδρανο των παμακάρων που τινάσεις τις θείες βροντές, που κατακαίς με φλεγέθουσα στεροπή τα παννέφελα νάματα, λαίλαπες, όμβρους, πρηστήρες και κρατερούς κεραυνούς, βάλλοντας σε φλογερά κύματα, που καλύπτεις με πάμφλεκτα, κρατερά, φρικώδει & ομβριμόθυμα βέλη, πτηνόν όπλο, κλονοκάρδιο, ορθοέθειρον, αιφνίδιο, βρονταίο, ανίκητο αγνό βέλος, παμφάγα ορμή των δεινών του απειρεσίου ροίζου, άρρηκτον, βαρύθυμον, αμαιμέκετον, πρηστήρα, ουράνιον οξύ βέλος του αιθαλόεντα καταιβάτα, με τον οποίο μόλις φάνηκε στα πάντα έφριξε και η γη και η θάλασσα, και τα θηρία πέταξαν όταν εισήλθε κτύπος στα αυτιά τους. Καταυγάζει το πρόσωπο με ακτίνες. Όταν σμαραγεί ο κεραυνός στους γιαλούς του αιθέρα, διαρρηγνύεις τον χιτώνα, το ουράνιο προκάλυμμα, βάλλεις τον άργητα κεραυνό. Αλλά, μάκαρ, πέμπε τον θυμό στα κύματα του πόντου και στις κορυφές των ορέων. Υπό το κράτος σου είμεθα άπαντες. Αλλά σε αυτούς που σου χαρίζουν λοιβές δίνε στις φρένες πάντα τα προσείκοντα και ολβιόθυμη ζωή, όμου με την άνασσα υγεία, και την θεά ειρήνη, την κουροτρόφο και αγλαότιμον, και εύθυμο βίο αεί θάλλοντα με λογισμούς.»


Ζεῦ πάτερ, ὑψίδρομον πυραυγέα κόσμον ἐλαύνων, στράπτων αἰθερίου στεροπῆς πανυπέρτατον αἴγλην, παμμακάρων ἕδρανον θείαις βρονταῖσι τινάσσων, νάμασι παννεφέλοις στεροπὴν φλεγέθουσαν ἀναίθων, λαίλαπας, ὄμβρους, πρηστῆρας κρατερούς τε κεραυνούς, βάλλων † ἐς ῥοθίους φλογερούς, βελέεσσι καλύπτων παμφλέκτους, κρατερούς, φρικώδεας, ὀμβριμοθύμους, πτηνὸν ὅπλον δεινόν, κλονοκάρδιον, ὀρθοέθειρον, αἰφνίδιον, βρονταῖον, ἀνίκητον βέλος ἁγνόν, ῥοίζου ἀπειρεσίου δινεύμασι παμφάγον ὁρμήν, ἄρρηκτον, βαρύθυμον, ἀμαιμάκετον πρηστῆρα οὐράνιον βέλος ὀξὺ καταιβάτου αἰθαλόεντος, ὃν καὶ γαῖα πέφρικε θάλασσά τε παμφανόωντα, καὶ θῆρες πτήσσουσιν, ὅταν κτύπος οὖας ἐσέλθηι· μαρμαίρει δὲ πρόσωπ᾽ αὐγαῖς, σμαραγεῖ δὲ κεραυνὸς αἰθέρος ἐν γυάλοισι· διαρρήξας δὲ χιτῶνα   οὐράνιον προκάλυμμα † βάλλεις ἀργῆτα κεραυνόν. ἀλλά, μάκαρ, θυμὸν [¯¯˘¯¯] κύμασι πόντου ἠδ᾽ ὀρέων κορυφαῖσι· τὸ σὸν κράτος ἴσμεν ἅπαντες. ἀλλὰ χαρεὶς λοιβαῖσι δίδου φρεσὶν αἴσιμα πάντα ζωήν τ᾽ ὀλβιόθυμον, ὁμοῦ θ᾽ ὑγίειαν ἄνασσαν εἰρήνην τε θεόν, κουροτρόφον, ἀγλαότιμον, καὶ βίον εὐθύμοισιν ἀεὶ θάλλοντα λογισμοῖς.