Ορφικός ύμνος Ερμού (θυμίαμα λίβανον)


«Άκουσέ με, Ερμεία, άγγελε του Διός, υιέ της Μαίας, που έχεις παγκρατές ήτορ(καρδιά), εναγώνιε, κοίρανε των θνητών, εύφρωνα, ποικιλόβουλε, διάκτορε, αργειφόντα, πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, δια λόγου προφήτη για τους θνητούς, που χαίρεσαι με γυμνάσια και δόλιες απάτες, που κατέχεις την τροφή, που ερμηνευείς τα πάντα, κερδέμπορε, που λύνεις της μέριμνες, που έχεις στα χέρια σου το αμεμφές όπλο της ειρήνης, Κωρυκιώτα, μάκαρ, εριούνιε, με τους ποικίλους μύθους, επαρωγέ των εργασιών, φίλε των θνητών στις ανάγκαις, που δίνεις στους ανθρώπους της γλώσσας το δεινό & σεβάσμιο όπλο. Άκουσέ εμένα που εύχομαι, χάρισέ μου εχθλό τέλος του βίου και των εργασιών μου, την χάρη του Λόγου και μνημοσύνη.»

Κλῦθί μου, Ἑρμεία, Διὸς ἄγγελε, Μαιάδος υἱέ, παγκρατὲς ἦτορ ἔχων, ἐναγώνιε, κοίρανε θνητῶν, εὔφρων, ποικιλόβουλε, διάκτορε ἀργειφόντα, πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, λόγου θνητοῖσι προφῆτα, γυμνάσιν ὃς χαίρεις δολίαις τ᾽ ἀπάταις, † τροφιοῦχε, ἑρμηνεῦ πάντων, κερδέμπορε, λυσιμέριμνε, ὃς χείρεσσιν ἔχεις εἰρήνης ὅπλον ἀμεμφές, Κωρυκιῶτα, μάκαρ, ἐριούνιε, ποικιλόμυθε, ἐργασίαις ἐπαρωγέ, φίλε θνητοῖς ἐν ἀνάγκαις, γλώσσης δεινὸν ὅπλον τὸ σεβάσμιον ἀνθρώποισι· κλῦθί μου εὐχομένου, βιότου τέλος ἐσθλὸν ὀπάζων ἐργασίαισι, λόγου χάρισιν καὶ μνημοσύνηισιν.