Ορφικός ύμνος Εις Πλούτωνα


«Ω εσύ που ναίεις στο υποχθόνιο δόμο, ομβριμόθυμε, στον βαθύσκιον και λιπαυγή Ταρτάριο λειμώνα, Ζεύς χθόνιε, σκηπτούχε, δέξου προθύμως τούτα τα ιερά, Πλούτωνα, που κατέχεις τα κλειδιά άπασης της γαίας, που πλουτοδωτείς στην βρότεια γενεά τους καρπούς των ενιαυτών, που έλαχες σε τρίτατη μοίρα την παμβασίλεια χθόνα, το έδρανο των αθανάτων, το κραταιό στήριγμα των θνητών. Αυτός που στήριξε θρόνο κάτω από ζοφοειδή και μακρυνό χώρο. Τον άκριτο κυανό Άδη και τον Αχέροντα, που έχει τα ριζώματα της γαίας. Εσύ που κρατείς χάρη θανάτου για τους θνητούς, ω πολυδέκτη Ευβουλέα, που κάποτε την παίδα της αγνοπόλου Δήμητρος νυμφεύσας αποσπόντας την από τον λειμώνα και δια του πόντου με άρμα τεσσάρων ίππων την οδήγησες υπο της Ατθίδος στο άντρο του δήμου της Ελευσίνος, εκεί που βρίσκονται οι πύλες εις Άδην. Μόνος έφυς βραβευτής αφανών έργων & φανερών, ένθεε, παντοκράτωρ, ιερότατε, αγλαότιμε, που χαίρεσαι με τους σεμνούς μυστιπόλους και τους όσιους σεβασμούς. Σε περιπτύσσομαι να έλθεις στους μύστες ελεήμων και γεμάτος χάρες.»

Ὦ τὸν ὑποχθόνιον ναίων δόμον, ὀμβριμόθυμε, Ταρτάριον λειμῶνα βαθύσκιον ἠδὲ λιπαυγῆ, Ζεῦ χθόνιε, σκηπτοῦχε, τάδ᾽ ἱερὰ δέξο προθύμως, Πλούτων, ὃς κατέχεις γαίης κληῖδας ἁπάσης, πλουτοδοτῶν γενεὴν βροτέην καρποῖς ἐνιαυτῶν· ὃς τριτάτης μοίρης ἔλαχες χθόνα παμβασίλειαν, ἕδρανον ἀθανάτων, θνητῶν στήριγμα κραταιόν· ὃς θρόνον ἐστήριξας ὑπὸ ζοφοειδέα χῶρον τηλέπορον {τ᾽}, ἀκάμαντα, λιπόπνοον, ἄκριτον Ἅιδην κυάνεόν τ᾽ Ἀχέρονθ᾽, ὃς ἔχει ῥιζώματα γαίης· ὃς κρατέεις θνητῶν θανάτου χάριν, ὦ πολυδέγμων Εὔβουλ᾽, ἁγνοπόλου Δημήτερος ὅς ποτε παῖδα   νυμφεύσας λειμῶνος ἀποσπαδίην διὰ πόντου τετρώροις ἵπποισιν ὑπ᾽ Ἀτθίδος ἤγαγες ἄντρον δήμου Ἐλευσῖνος, τόθι περ πύλαι εἴσ᾽ Ἀίδαο. μοῦνος ἔφυς ἀφανῶν ἔργων φανερῶν τε βραβευτής, ἔνθεε, παντοκράτωρ, ἱερώτατε, ἀγλαότιμε, σεμνοῖς μυστιπόλοις χαίρων ὁσίοις τε σεβασμοῖς· ἵλαον ἀγκαλέω σε μολεῖν κεχαρηότα μύσταις.