Ορφικός ύμνος εις Άρεα


Ό Αρη κραταιότατε, βρισάρματε, χρυσεοπήληξ, οβριμόθυμε, φέρασπι, πολισσόε, χαλκοκορυστά, καρτερόχειρε, αμόγητε, δορυσθενές, έρκος Ολύμπου, πατέρα της ευπολέμης Νίκης, συναρωγέ της Θέμιδος, τύραννε των αντιβίων, αγέ των δικαιότατων ανθρώπων, σκουπτούχε της ανδρείας, που ελίσσεις τον πυραυγέα κύκλον του αιθέρα των επτάπορων άστρων όπου οι ζαφλεγείς πώλοι σε έχουν αιέν υπεράνω του 3ου άντυγα. Ακουσε με επίκουρε των βροτών, πού δίδεις την ευθαλή ήβη, κάταστιλβε απο ψηλά πράος σέλας πάνω στον βίο μας και αρήιο κράτος. για να δύναμε να αποτρέπω την πικρή κακότητα από τη δική μου κεφαλ, και να παρακάμτω απο τα φρένα της ψυχής μου την ορμή του θυμού και το απατηλό οψύ μένος που με ερεθίζει να επιβαίνω στην κρυερή βοή της μάχης. Αλλά εσυ, μακάριε, δώσε μου θάρρος, δια να παραμένω στην ειρήνη και στους απήμονες θεσμούς αποφεύγοντας την μάχη των εχθρών και τις βίαιες Κήρες.

Ἆρες ὑπερμενέτα, βρισάρματε, χρυσεοπήληξ, ὀβριμόθυμε, φέρασπι, πολισσόε, χαλκοκορυστά, καρτερόχειρ, ἀμόγητε, δορυσθενές, ἕρκος Ὀλύμπου, Νίκης εὐπολέμοιο πάτερ, συναρωγὲ Θέμιστος, ἀντιβίοισι τύραννε, δικαιοτάτων ἀγὲ φωτῶν, ἠνορέης σκηπτοῦχε, πυραυγέα κύκλον ἑλίσσων αἰθέρος ἑπταπόροις ἐνὶ τείρεσιν ἔνθα σε πῶλοι ζαφλεγέες τριτάτης ὑπὲρ ἄντυγος αἰὲν ἔχουσι· κλῦθι βροτῶν ἐπίκουρε, δοτὴρ εὐθαλέος ἥβης, πρηῢ καταστίλβων σέλας ὑψόθεν ἐς βιότητα ἡμετέρην καὶ κάρτος ἀρήϊον, ὥς κε δυναίμην σεύασθαι κακότητα πικρὴν ἀπ᾽ ἐμοῖο καρήνου, καὶ ψυχῆς ἀπατηλὸν ὑπογνάμψαι φρεσὶν ὁρμὴν θυμοῦ τ᾽ αὖ μένος ὀξὺ κατισχέμεν ὅς μ᾽ ἐρέθῃσι φυλόπιδος κρυερῆς ἐπιβαινέμεν· ἀλλὰ σὺ θάρσος δὸς μάκαρ, εἰρήνης τε μένειν ἐν ἀπήμοσι θεσμοῖς δυσμενέων προφυγόντα μόθον κῆράς τε βιαίους.