Ορφικός ύμνος Δαίμονος (θυμίαμα λίβανον)


«Καλώ τον Δαίμονα, τον μεγάλο φρικτό ηγήτορα, τον μειλίχιο Ζευς, τον παγγενέτη, τον βιοδώτηρα των θνητών, τον μέγα Ζήνα, τον πολύπλαγκτον, τον αλάστορα, τον παμβασιλέα, τον πλουτοδότη, που κάποτε εισέρχεται στον οίκο βρύθοντας, και άλλοτε καταστρέφει τον βίο των πολύμοχθων θνητών. Γιατί εντός σου βρίσκονται τα κλειδιά της λύπης και της χαράς. Έλα, μακάριε, αγνέ, ελαττώνοντας τις πολύστονες φροντίδες, και πέμπε άπασαν την βιοφθόρα όσσα κατά γαίαν, και ας χαρίζεις ένδοξο, γλυκερό και εσθλό τέλος του βίου.»

Δαίμονα κικλήσκω † μεγάλαν ἡγήτορα φρικτόν, μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητῶν, Ζῆνα μέγαν, πολύπλαγκτον, ἀλάστορα, παμβασιλῆα,   πλουτοδότην, ὁπόταν γε βρυάζων οἶκον ἐσέλθηι, ἔμπαλι δὲ τρύχοντα βίον θνητῶν πολυμόχθων· ἐν σοὶ γὰρ λύπης τε χαρᾶς † κληῖδες ὀχοῦνται. τοιγάρ τοι, μάκαρ, ἁγνέ, πολύστονα κήδε᾽ ἐλάσσας, ὅσσα βιοφθορίην πέμπει κατὰ γαῖαν ἅπασαν, ἔνδοξον βιοτῆς γλυκερὸν τέλος ἐσθλὸν ὀπάζοις.