Ορφικός ύμνος Απόλλωνος (θυμίαμα μάνναν)


«Έλθε, μάκαρ, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοίβε, Λυκωρέα, Μέμφιτε, αγλαότιμε, ἰήιε, ολβιοδώτα, χρυσολύρη, σπέρμειε, αρότριε, Πύθιε, Τιτάν, Γρύνειε, Σμυνθέα, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι, άγριε, φωσφόρε Δαίμωνα, εράσμιε, ένδοξεκούρε, μουσαγέτα, χοροποιέ, εκηβόλε, τοξοβέλεμενε, Βράγχιε & Διδυμεύ, εκάεργε, Λοξία, αγνέ, άνακτατης Δήλου, εσύ που έχεις όμμα που δέρκει τα πάντα και φωτίζει τους βροτούς, χρυσοκόμη, που αναφαίνεις καθαρές φήμες και χρησμούς. Έλα σε εμένα που εύχομαι υπέρ των λαών έχοντας εύφρονα ψυχή. Εσύ οράς ολόκληρον τούτον τον άπειρο αιθέρα υπέρθεν της ολβιόμοιρης γαίας και δια του σκότους, της νύχτας εν ησυχίαν υπό αστεροόματον όρφνη δέρκεις τις ρίζες από κάτωθεν, κατέχεις δε τα πέρατα όλου του Κόσμου. Σε εσένα ανήκει η αρχή και το τέλος που πρόκειται να έρθει, είσαι παντοθαλής και αρμόζεις κάθε πόλο, με την πολύηχη κιθάρα, άλλοτε βαίνεις προς τα τέρματα της νεάτης, άλλοτε προς την υπάτη, αλλοτε μιγνύοντας κάθε πόλο σε Δωρικό διάκοσμο κρίνεις τα βιοθρέμμονα φύλα, συγκερνώντας την παγκόσμια μοίρα των ανθρώπων. Και μιγνύοντας τον χειμώνα με το θέρος με ισότητα μεταξύ τους, διέκρινες τον χειμώνα σε υπάτες και το θέρος σε νεάτες, και το πολυεράσμιο έαρ στο ωραίο Δωρικό άνθος. Γι’ αυτό οι βροτοί σε καλούν με την επωνυμία άνακτα Πάνα, δίκερο θεό που στέλνεις τους συριγμούς των ανέμων. Kαι για αυτό έχεις την σφραγίδα που τυπώνει τον Κόσμο. Εισάκουσέ μας, μάκαρ, και σώζε τους μύστες με την ικετηρίδα φωνή.»

Ἐλθέ, μάκαρ, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοῖβε, Λυκωρεῦ, Μεμφῖτ᾽, ἀγλαότιμε, ἰήιε, ὀλβιοδῶτα, χρυσολύρη, σπερμεῖε, ἀρότριε, Πύθιε, Τιτάν, Γρύνειε, Σμινθεῦ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι, ἄγριε, φωσφόρε δαῖμον, ἐράσμιε, κύδιμε κοῦρε, † μουσαγέτα, χοροποιέ, ἑκηβόλε, τοξοβέλεμνε, Βράγχιε καὶ Διδυμεῦ, † ἑκάεργε, Λοξία, ἁγνέ, Δήλι᾽ ἄναξ, πανδερκὲς ἔχων φαεσίμβροτον ὄμμα, χρυσοκόμα, καθαρὰς φήμας χρησμούς τ᾽ ἀναφαίνων· κλῦθί μου εὐχομένου λαῶν ὕπερ εὔφρονι θυμῶι· τόνδε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰθέρα πάντα γαῖαν δ᾽ ὀλβιόμοιρον ὕπερθέ τε καὶ δι᾽ ἀμολγοῦ, νυκτὸς ἐν ἡσυχίαισιν ὑπ᾽ ἀστεροόμματον ὄρφνην ῥίζας νέρθε δέδορκας, ἔχεις δέ τε πείρατα κόσμου παντός· σοὶ δ᾽ ἀρχή τε τελευτή τ᾽ ἐστὶ μέλουσα, παντοθαλής, σὺ δὲ πάντα πόλον κιθάρηι πολυκρέκτωι ἁρμόζεις, ὁτὲ μὲν νεάτης ἐπὶ τέρματα βαίνων, ἄλλοτε δ᾽ αὖθ᾽ ὑπάτης, ποτὲ Δώριον εἰς διάκοσμον πάντα πόλον κιρνὰς κρίνεις βιοθρέμμονα φῦλα, ἁρμονίηι κεράσας {τὴν} παγκόσμιον ἀνδράσι μοῖραν, μίξας χειμῶνος θέρεός τ᾽ ἴσον ἀμφοτέροισιν, ταῖς ὑπάταις χειμῶνα, θέρος νεάταις διακρίνας, Δώριον εἰς ἔαρος πολυηράτου ὥριον ἄνθος.   ἔνθεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλήιζουσιν ἄνακτα, Πᾶνα, θεὸν δικέρωτ᾽, ἀνέμων συρίγμαθ᾽ ἱέντα· οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν. κλῦθι, μάκαρ, σώζων μύστας ἱκετηρίδι φωνῆι.