Ορφικός ύμνος Αδώνιδος (θυμίαμα αρώματα)


«Άκουσέ με που εύχομαι, πολυώνυμε, δαίμον άριστε, αβροκόμη, φιλέρημε, που βρίθεις με ωδές του πόθου, Ευβουλέα, πολύμορφε, αρίδηλε τροφέ των πάντων, κόρη και κούρε, εσύ είσαι για τα πάντα αιέν θάλος, Άδωνι, που σβένεις και λάμπεις σε ωραίες κυκλικές ώρες, αυξιθαλή, δίκερε, πολυέραστε, δακρυότιμε, αγλαόμορφε, που χαίρεσαι με τα κυνήγια, βαθυχαίτη, ιμερόνους, της Κυπρίδος το γλυκερό θάλος, έρνος του Έρωτα, που λοχεύθηκες από τα λέκτρα της ερασιπλόκαμης Φερσεφόνης, ο οποίος κάποτε κατοικείς στον ηερόεντα Τάρταρο, και πάλι άγεις προς τον Όλυμπον δέμας ωριόκαρπον. Έλθε, μακάριε, φέροντας στους μύστες καρπούς από την γαία.»

Κλῦθί μου εὐχομένου, πολυώνυμε, δαῖμον ἄριστε, ἁβροκόμη, φιλέρημε, βρύων ὠιδαῖσι ποθειναῖς, Εὐβουλεῦ, πολύμορφε, τροφεῦ πάντων ἀρίδηλε,   κούρη καὶ κόρε, † σὺ πᾶσιν † θάλος αἰέν, Ἄδωνι, σβεννύμενε λάμπων τε καλαῖς ἐν κυκλάσιν ὥραις, αὐξιθαλής, δίκερως, πολυήρατε, δακρυότιμε, ἀγλαόμορφε, κυναγεσίοις χαίρων, βαθυχαῖτα, ἱμερόνους, Κύπριδος γλυκερὸν θάλος, ἔρνος Ἔρωτος, Φερσεφόνης ἐρασιπλοκάμου λέκτροισι λοχευθείς, ὃς ποτὲ μὲν ναίεις ὑπὸ Τάρταρον ἠερόεντα, ἠδὲ πάλιν πρὸς Ὄλυμπον ἄγεις δέμας ὡριόκαρπον· ἐλθέ, μάκαρ, μύσταισι φέρων καρποὺς ἀπὸ γαίης.