Εις Άρτεμιν (Ομήρου)


«την Αρτέμιδα ύμνησε, Μούσα, την κασίγνητη του Έκατου, την παρθένα ιοχέαιρα την ομότοφο του Απόλλωνα, η οποία αφού ζεύει ίππους τον βαθύσχοινο Μέλητα γοργά οδηγεί δια της Σμύρνης το πάγχυσο άρμα στην αμπελόεσα Κλάρο, όπου ο αργυρότοξος Απόλλων κάθεται και περιμένει την εκατηβολο ιοχέαιρα. Και εσύ χαίρε με τούτη την αοιδή μαζί με πάσες τις θεές. Όμως εγώ εσένα πρώτα και από εσένα άρχομαι να αειδώ, και από εσένα αρξάμενος θα μεταβώ σε άλλον ύμνο.»

      H8 t ` to     H9  {Εἰς Ἄρτεμιν}  

Ἄρτεμιν ὕμνει Μοῦσα κασιγνήτην Ἑκάτοιο, παρθένον ἰοχέαιραν, ὁμότροφον Ἀπόλλωνος, ἥ θ᾽ ἵππους ἄρσασα βαθυσχοίνοιο Μέλητος ῥίμφα διὰ Σμύρνης παγχρύσεον ἅρμα διώκει ἐς Κλάρον ἀμπελόεσσαν, ὅθ᾽ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων ἧσται μιμνάζων ἑκατηβόλον ἰοχέαιραν.   Καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε θεαί θ᾽ ἅμα πᾶσαι ἀοιδῇ· αὐτὰρ ἐγώ σε πρῶτα καὶ ἐκ σέθεν ἄρχομ᾽ ἀείδειν, σεῦ δ᾽ ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.