Προβληματισμοί και ερωτήματα


Βέβαια εδώ εύλογα προκύπτουν κάποια θέματα : Το πρώτο αφορά το γεγονός ότι ενώ στην μετά Χριστόν εποχή – και για τουλάχιστον 1000 έτη –έχουν γίνει αμέτρητοι φόνοι (μητροκτονίες, παιδοκτονίες και εγκλήματα πάθους και πολέμου), δεν έχει τελεστεί όμως ούτε ένας καθαρμός του αίματος. Αντιθέτως το δικαστικό & πολιτειακό σύστημα διακυβέρνησης των ανθρώπων, όντας όχι μόνον παντελώς άθεο και ως εκ τούτου αφύσικο αλλά και μη έχοντας την νόηση να καταλάβει τι πράττει, περιφέρει τους πάσης φύσεως δολοφόνους (μαζί με τις Ερινύες και τις Κήρες που τους ακολουθούν) μέσα στις πόλεις και τα δικαστικά μέγαρα.

Το δεύτερο θέμα σχετίζεται με γεγονός ότι κατά πως λέγει ο Πρόκλος στο «Περί των δέκα προς την πρόνοια απορημάτων, κεφ. 58-61»:

«Οι πολιτείες, οι οικογένειες και οι γενιές αποτελούν ενιαίες οντότητες με ξεχωριστή δική τους ζωή. Κάθε πολιτεία και κάθε οικογένεια φυλάσσεται ολόκληρη από ένα πολιούχο και οικογενειακό θεό αντίστοιχα, υπάρχει δε μια κοινή περίοδος της πολιτείας, της οικογένειας και της γενιάς αντίστοιχα, η οποία συνδέει με τους ίδιους δεσμούς τη ζωή και τα ήθη της μιας και της άλλης. Έτσι, η ζωή μιας πολιτείας, μιας οικογένειας ή μιας γενιάς λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, εξ ου και για αμαρτήματα των προγόνων συμβαίνει να τιμωρούνται οι απόγονοι και να εκτίουν οι απόγονοι την ποινή που οφείλει να εκτίσει ολόκληρη η οικογένεια ή η πόλη ή η γενιά. Ο λόγος που συμβαίνει είναι ότι επειδή οι ψυχές υφίστανται μετενσωματώσεις η ψυχή του απογόνου μπορεί να είναι η ψυχή του προγόνου η οποία πληρώνει για τα αμαρτήματα που διέπραξε σε προηγούμενη  ζωή».

Εξ ου και ο Πλάτων λέγει πως :

«Αθηναίος : Ούτε Θεός ούτε λογικός άνθρωπος θα συμβούλευε ποτέ κάποιον να παραμελήσει τους γονείς του. Αντίθετα, πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι αυτή η εισαγωγή, που αναφέρεται στην θεραπεία(λατρεία) των Θεών, ταιριάζει και στις τιμές που οφείλουμε στον πατέρα και στη μητέρα μας. Από τα παλιά χρόνια υπάρχουν δυο ειδών νόμοι σχετικά με τους Θεούς. Τους μεν σαφώς βλέπώμενους τους τιμούμε ενώ για τους μη βλεπώμενους ιδρύουμε εικόνας αγάλματα, ώστε δια αυτών των άψυχων αγαλμάτων, να μας δίνεται η εύνοια και η χάρις των έμψυχων θεών. Αυτό σημαίνει ότι όποιος έχει στον οίκο του τον πατέρα του, τη μητέρα του ή τους γονείς αυτών, καταβεβλημένοι εκ του γήρατος, οφείλει να τους προσφέρει όλη την θεραπεία που μπορεί, σαν να έχει ένα εφέστιο οίκημα εν οικία, το οποίο τίποτα άλλο δεν μπορεί να ξεπεράσει σε δύναμη.

Κλεινίας : Ποια είναι αυτή η ορθότητα στην οποία αναφέρεσαι.

Αθηναίος : θα σας εξηγήσω. Πρόκειται για πράγματα που αξίζει να ακούσει κάποιος, φίλοι μου.

Κλεινίας : Λέγε λοιπόν.

Αθηναίος : Όπως λένε, ο Οιδίποδας ατιμασθείς καταράστηκε τους γιούς του και οι Θεοί άκουσαν και δέχτηκαν σαν τέλειο ύμνο τις κατάρες του. Ο Αμύντορας εξοργίστηκε και καταράστηκε τον γιό του Φοίνικα. Ο Θησέας έκανε το ίδιο με τον Ιππόλυτο, καθώς και μυριάδες άλλοι γονείς με τους γιούς τους. Εξ αυτών των γεγονότων είναι ολοφάνερο ότι οι Θεοί παίρνουν το μέρος των γονέων, των οποίων η κατάρα έχει μεγαλύτερη δύναμη από οτιδήποτε άλλο – και αυτό είναι το απολύτως ορθό. Ας μη νομίζουμε όμως ότι οι Θεοί ακούνε μόνο τις κατάρες των γονιών, στους οποίους έχουν φερθεί άσχημα τα παιδιά τους. Το ίδιο κάνουν και με τις ευχές τους, όταν τους σέβονται και τους δίνουν χαρά, οπότε ζητούν από τους θεούς θα ήταν άδικοι, κάτι που είπαμε ότι δεν ταιριάζει στην φύση τους.

Κλεινίας : Πολύ ορθά.

Αθηναίος : πρέπει λοιπόν να δεχτούμε ότι δεν κατέχουμε τιμιότερο άγαλμα προς τους Θεούς από τον πατέρα και τον προπάτορα, που έχουν εξασθενίσει από τα γηρατειά, ή από την μητέρα που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Όταν τους τιμά , ο θεός χαίρεται, ενώ στην αντίθετη περίπτωση δεν εισακούει τις προσευχές τους. Αυτά τα ιδρύματα, οι πρόγονοι, είναι πολύ ανώτεροι των άψυχων αγαλμάτων, γιατί ενώνουν μαζί με τις προσευχές τους εφόσον τους τιμάμε ή μας καταριούνται, όταν τους περιφρονούμε. Τα άψυχα δεν κάνουν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Έτσι αν σέβεται κάποιος τον πατέρα του, τον προπάτορά του και άλλους γέρους συγγενείς του, θα εξασφαλίσει με αυτούς την εύνοια των θεών πολύ αποτελεσματικότερα από οποιαδήποτε άλλο άγαλμα.

Κλεινίας : Κάλλιστα τα είπες.

Αθηναίος : Κάθε ένας που έχει νου, επομένως, φοβάται και τιμά τις ευχές των γονιών του, γιατί γνωρίζει ότι πραγματοποιούνται. Αφού λοιπόν έτσι είναι τα πράγματα, για τους αγαθούς είναι ευτύχημα να ζήσουν οι γονείς του πολλά έτη, ενώ όταν πεθάνουν νέοι θα τους επιθυμήσουν, ενώ οι κακοί θα τους τρέμουν. Για αυτό πρέπει όλοι να τιμούν τους γονείς τους, όπως προστάζει ο νόμος υπακούοντας στα επιχειρήματα μας.»[1]

Ως εκ τούτου προκύπτει ένα ακόμη θέμα, το γεγονός του επιδήμιου πολέμου στον οποίο έχει περιέλθει το γένος των Ελλήνων. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι οι Έλληνες έχουν γίνει «αφρήτωρες, αθέμιστοι και ανέστιοι». Αναφέρομαι πιο ιδικά :

  • Στα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί εκ μέρους των Χριστιανών μεν στο θρήσκευμα Ελλήνων δε στο γένος, προς τους Έλληνες τόσο στο γένος όσο και στο θρήσκευμα.
  • Στο μίσος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) που υπάρχει εκατέρωθεν για πάνω από 1500 έτη.
  • Στην μη απόδοση τιμών & λατρείας προς τους κοινούς νεκρούς προγόνους και από τις δυο “πλευρές”.

Βέβαια, ανεξάρτητα από την ανοησία των ανθρώπων οι Θεοί δεν ξεχωρίζουν Χριστιανούς & Έλληνες, αλλά ένθεους & άθεους, άδικους & δίκαιους και με βάση τον κλήρο των ψυχών –βλ. ποιο κάτω.

Άραγε, ρητορικά ρωτώντας, τι είδους άθλος & καθαρμοί θα απαιτούταν ώστε να εξιλεωθεί και να καθαρθεί όχι μόνο το γένος των Ελλήνων – από την ύβρις και το μίασμα -, αλλά και το  μεγαλύτερο μέρος του στην παρούσα κοσμολογική περίοδο επιχθόνιου ανθρώπινου γένους, μιας και σε ένα υψηλότερο επίπεδο η ανθρωπότητα είναι μια ενιαία οντότητα που έχει περιπέσει σε επιδήμιο πόλεμο – στρατιωτικό και θρησκευτικό – για πάνω από 1500 έτη ;

Δεν θα εξηγήσουμε βέβαια τα του θρησκευτικού επιδήμιου πολέμου στον οποίο έχει περιπέσει η ανθρωπότητα με το πέρας της Μυκηναϊκής εποχής – δηλ. μετά την πτώση της επιχθόνιας ανθρωπότητας από ηρωικό γένος σε σιδηρούν, όπου επήλθε σταδιακά, λόγω οντικής «πτώσεως», διάσπαση του ενοειδούς μεν πεπληθυσμένου δε – λόγω διαφορετικού τρόπου μέθεξης και διαφορετικού κλήρου των ψυχών – ένθεου ζην των ανθρώπων (ιδικά των λαών της Μεσογείου και της Μεσοποταμίας) και της ενοειδούς θεραπείας(λατρείας) των Θεών[2] – διάσπαση που την μ.Χ. εποχή έχει φτάσει στον ύψιστο βαθμό[3], αλλά ούτε τα του επιδήμιου πολέμου σε στρατιωτικό επίπεδο θα εξηγήσουμε – γιατί είναι ευκόλως κατανοήσιμο σε τι αναφερόμαστε – αλλά θα πούμε το εξής ένα :

συνεχίζεται……

Ευστάθιος Δ. Κεφάλας (Αμφικτύων) – 14/09/2014

 


[1]  Βλ. Πλάτων «Νόμοι, 930.e.3 – 932.a.5»

       Leg 930.e.3 ` to     Leg 932.a.5   Γονέων δὲ ἀμελεῖν οὔτε θεὸς οὔτε ἄνθρωπος νοῦν ἔχων σύμβουλός ποτε γένοιτ᾽ ἂν οὐδεὶς οὐδενί· φρονῆσαι δὲ χρὴ περὶ θεῶν θεραπείας τοιόνδε προοίμιον ἂν γενόμενον εἰς τὰς τῶν γεννησάντων τιμάς τε καὶ ἀτιμίας ὀρθῶς συντεταγμένον· Νόμοι περὶ θεοὺς ἀρχαῖοι κεῖνται πᾶσιν διχῇ. τοὺς μὲν γὰρ τῶν θεῶν ὁρῶντες σαφῶς τιμῶμεν, τῶν δ᾽ εἰκόνας ἀγάλματα ἱδρυσάμενοι, οὓς ἡμῖν ἀγάλλουσι καίπερ ἀψύχους ὄντας, ἐκείνους ἡγούμεθα τοὺς ἐμψύχους θεοὺς πολλὴν διὰ ταῦτ᾽ εὔνοιαν καὶ χάριν ἔχειν. πατὴρ οὖν ὅτῳ καὶ μήτηρ ἢ τούτων πατέρες ἢ μητέρες ἐν οἰκίᾳ κεῖνται κειμήλιοι ἀπειρηκότες γήρᾳ, μηδεὶς διανοηθήτω ποτὲ ἄγαλμα αὑτῷ, τοιοῦτον ἐφέστιον ἵδρυμα ἐν οἰκίᾳ ἔχων, μᾶλλον κύριον ἔσεσθαι, ἐὰν δὴ κατὰ τρόπον γε ὀρθῶς αὐτὸ θεραπεύῃ ὁ κεκτημένος.

{ΚΛ.} Τίνα δὴ τὴν ὀρθότητα εἶναι φράζεις;

{ΑΘ.} Ἐγὼ ἐρῶ· καὶ γὰρ οὖν ἄξιον, ὦ φίλοι, ἀκούειν τά γε δὴ τοιαῦτα.

{ΚΛ.} Λέγε μόνον.

{ΑΘ.} Οἰδίπους, φαμέν, ἀτιμασθεὶς ἐπηύξατο τοῖς αὑτοῦ τέκνοις ἃ δὴ καὶ πᾶς ὑμνεῖ τέλεα καὶ ἐπήκοα γενέσθαι παρὰ θεῶν, Ἀμύντορά τε Φοίνικι τῷ ἑαυτοῦ ἐπαρᾶσθαι παιδὶ θυμωθέντα καὶ Ἱππολύτῳ Θησέα καὶ ἑτέρους ἄλλοις μυρίους μυρίοις, ὧν γέγονε σαφὲς ἐπηκόους εἶναι γονεῦσι πρὸς τέκνα θεούς· ἀραῖος γὰρ γονεὺς ἐκγόνοις ὡς οὐδεὶς ἕτερος ἄλλοις, δικαιότατα. μὴ δή τις ἀτιμαζομένῳ μὲν διαφερόντως πατρὶ πρὸς παίδων καὶ μητρὶ θεὸν ἐπήκοον ἐν εὐχαῖς ἡγείσθω γίγνεσθαι κατὰ φύσιν, τιμωμένῳ δὲ ἄρα καὶ περιχαρεῖ σφόδρα γενομένῳ, καὶ διὰ τὰ τοιαῦτα εὐχαῖς λιπαρῶς εἰς ἀγαθὰ τοῖς παισὶ παρακαλοῦντος θεούς, οὐκ ἄρα τὰ τοιαῦτα ἀκούειν ἐξ ἴσου καὶ νέμειν ἡμῖν αὐτοὺς ἡγησόμεθα; ἀλλ᾽ οὐκ ἄν ποτε δίκαιοι νομῆς εἶεν ἀγαθῶν, ὃ δή φαμεν ἥκιστα θεοῖς εἶναι πρέπον.

{ΚΛ.} Πολύ γε.

{ΑΘ.} Οὐκοῦν διανοηθῶμεν, ὃ σμικρῷ πρότερον εἴπομεν, ὡς οὐδὲν πρὸς θεῶν τιμιώτερον ἄγαλμ᾽ ἂν κτησαίμεθα πατρὸς καὶ προπάτορος παρειμένων γήρᾳ καὶ μητέρων τὴν αὐτὴν δύναμιν ἐχουσῶν, οὓς ὅταν ἀγάλλῃ τις τιμαῖς, γέγηθεν ὁ θεός· οὐ γὰρ ἂν ἐπήκοος ἦν αὐτῶν. θαυμαστὸν γὰρ δήπου τὸ προγόνων ἵδρυμα ἡμῖν ἐστιν, διαφερόντως τῶν ἀψύχων· τὰ μὲν γὰρ θεραπευόμενα ὑφ᾽ ἡμῶν, ὅσα ἔμψυχα, συνεύχεται ἑκάστοτε, καὶ ἀτιμαζόμενα τἀναντία, τὰ δ᾽ οὐδέτερα, ὥστε ἂν ὀρθῶς τις χρῆται πατρὶ καὶ προπάτορι καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις, πάντων πρὸς θεοφιλῆ μοῖραν κυριώτατα ἀγαλμάτων ἂν κεκτῇτο.

{ΚΛ.} Κάλλιστ᾽ εἶπες.

{ΑΘ.} Πᾶς δὴ νοῦν ἔχων φοβεῖται καὶ τιμᾷ γονέων εὐχάς, εἰδὼς πολλοῖς καὶ πολλάκις ἐπιτελεῖς γενομένας· τούτων οὖν οὕτω φύσει διατεταγμένων, τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ἕρμαιον πρόγονοι γηραιοί, ζῶντες μέχρι τῶν ἐσχάτων τοῦ βίου, καὶ ἀπιόντες νέοι σφόδρα ποθεινοί, τοῖς δὲ κακοῖς εὖ μάλα φοβεροί. πᾶς δὴ τιμάτω πάσαις τιμαῖς ταῖς ἐννόμοις τοὺς αὑτοῦ γεννήτορας τοῖς νῦν πεισθεὶς λόγοις·

[2]  Για να κατανοηθεί αυτό που λέμε ας μελετηθεί με προσοχή η μελέτη μας «Περί των Θεών των παλαιών λαών» – η οποία υπάρχει για πιο εύκολη χρήση και στο academia.edu ως pdf αρχείο.

[3]  Για να κατανοηθεί αυτό που λέμε ας μελετηθεί με προσοχή η μελέτη μας «Το τέλος των Ελευσινίων μυστηρίων, η επικράτηση της “μεγάλης σύγχυσης” και η εν έτει 431- 485 μ.X. προσπάθεια ανακάμψεως του ένθεου ζην των Ελλήνων δια της Πλατωνικής Ακαδημίας» – η οποία υπάρχει για πιο έυκολη χρήση και στο academia.edu ως pdf αρχείο.