Διαστρεβλώσεις σύμπασας της παννελήνιας-ορφικής Θεολογίας και σύμπασας της του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών φιλοσοφίας


Σχετικά προσφάτως – 08/2016 – δημιουργήθηκε στον διαδιακτυακό παγκόσμιο ιστό μια κάποια ιστοσελίδα με την ονομασία «Ελληνική Θεολογία»(sic), στην αυτή ιστοσελίδα αρθογραφεί μέλος μιας κάποιας θεατρικής ομάδος με την ονομασία «Διόνυσος Ελευθερέας» κ. Μπουσίου Ιωάννης .

Από το 2012μ.Χ. και έπειτα αυτή η άτυπη θεατρική ομάδα με την ονομασία «Διόνυσος Ελευθερέας» – η οποία δεν αποτελείται απο συγκριμένο αριθμό μελών-προσώπων, αλλά ο δημιουργός της και μοναδικό της μέλος κ. Μπουσίου Ιωάννης κατά χρόνους και καιρούς “θηρεύει” περιστασιακά μέλη τόσο απο τον ευρύτερο χώρο των πολιτισμικών δρώμενων όσο και απο τον ευρύτερο χώρο των θρησκευτών των θεών μέσα απο την θρησκευτική παράδοση των παλαιών Ελλήνων (που όμως δεν ανήκουν σε κάποιο θρησκευτικό σωματείο απο τα νόμιμα & γνωστά) ώστε να μπορεί να πραγματώνει τα θεατρικά του δρώμενα, τα οποία παντελώς αυθαίρετα τα παρουσιάζει ως δήθεν τελετές & εορτές για τους Θεούς,

Στην ιστοσελίδα αυτή ο εν λόγω κύριος αναστηλώνει – πλην ελαχιστοτάτων εξερέσεων – κείμενα/άρθρα δικά του και άλλων τα οποία διαστρεβλώνουν σύμπασα την Πανελλήνια(Ορφική) Θεολογία και την του θειότατου Πυθαγόρα, Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία.

Screenshot_57

Πρίν προχωρήσουμε βέβαια, όπως πράττουμε πάντα, θα τονίσουμε για λόγους αποφυγής παρεξηγήσεως, εσφαλμένων συμπερασμάτων ή εντυπώσεων και κυρίως για λόγους διευκρινήσεως της θέσεως της «Ακάδημος», θα τονίσουμε σε έντονο ύφος ότι η Αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας «Ακάδημος» – όντας αποτελούμενη από αληθείς & όντως θεραπευτές :
των υπερούσιων, μεθεκτών & αυτοτελών Θεών/Ενάδων/Αγαθοτήτων των όντως Όντων, του σύμπαντα Κόσμου και των κατ’ ουσία κρειττόνων γενών
– τουτέστιν όντας ως άνθρωποι ένθεοι, ευσεβείς, ενάρετοι, άφθονοι, φωτεινοί, όσιοι, δίκαιοι, σώφρονες, πιστοί, φιλαλήθεις, θεοφιλείς, αγνοί, ευλαβείς, φίλοι, φιλάνθρωποι, αγαθοί, καλοί, ανδρείοι, ευδαίμονες, φιλάνθρωποι, αλληλέγγυοι, απαθείς, εγκρατείς, καρτερικοί, ελεύθεροι, καλοκάγαθοι, ευγενείς, ευλαβείς & φρόνιμοι – αφενός δεν κινείται ουδέποτε με φθόνο ή από εμπάθειες – αφετέρου σέβεται στον υπέρτατο βαθμό άπαντες τους ανθρώπους εξαιρουμένου ουδενός.

Όταν βεβαίως δεν πρόκειται για κάποιον άνθρωπο που είναι ένα από τα εξής ή όλα μαζί : άθεος, ανόσιος, βέβηλος, ανεύλαβος, αήθης, άδικος, κακός, ακρατής, φαύλος, άφρονας(μη-φρόνιμος), παράφρων(μη-σώφρων), φθονερός, σκοτεινός(αυτός που ο έρωτας δεν τον αγγίζει), άπιστος, δειλός, άφιλος, αισχρός, ψεύτης, κλέφτης, άμουσος, διαβολέας, συκοφάντης, άνανδρος, χυδαίος, υποκριτής, μισάνθρωπος, μισογύνης, πόρνος, ποταπός, ηδονομανής, αμαρτωλός & υβριστής.

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, ανεξαρτήτως εάν τα όσα γράφονται ίσως δυσαρεστούν ή ενοχλούν κάποιους & κάποιες, η αλήθεια πρέπει να λέγεται και θα λέγεται πάραυτα, καθότι αφορά το ιερότερο «πράγμα» που έχει ο άνθρωπος(μαζί με το κυριότατον είδος ψυχής που έχει) : την ιερή των θεών θεραπεία και την περί αυτών αλήθεια!

—“Ακάδημος”, αμφικτυονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειαςμ Πλατωνικής, νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας—


Στις παρακάτω φωτο. βλέπουμε άρθρο-μελέτη του κ. Ιωάννη Μπουσίου (εικόνες) που έχει αναστηλωθεί στην ιστοσελίδα του «Ελληνική Θεολογία»(sic):

Σε αυτή την μελέτη του ο κ. Μπουσίου Ιωάννης παραθέτει αποσπάσματα – υποτίθεται – απο τον πλατωνικό διάλογο «Κρατύλος», για τα οποία όμως ο οποιοσδήποτε που εχει διαβάσει του διαλόγους του Πλάτωνα γνωρίζει οτι τα εν λόγω χωρία βρίσκονται όχι βεβαίως στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα αλλά στους «Όρους» του Πλάτωνα!

Είναι πασιφανές ότι ο κ. Μπουσίου Ιωάννης δεν έχει διαβάσει ούτε καν τους πλατωνικούς διαλόγους!

Βεβαίως ο οποιοσδήποτε μπορεί να αντιγράψει – copy & paste απο ιστολίδες και βιβλία, αποσπάσματα που δεν κατανοεί τι λένε να τα συνδέσει με ασυσχέτιστα άλλα αποσπάσματα και να αμπελοφυσολοφεί η όρθα να παραχαράζει & διαστρεβλώνει την πανελλήνια-ορφική θεολογια και την του Πυθαγόρα, Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία.

Αυτό είθισται να κάνει κατά κόρων ο κ. Μπουσίου σε όλα του τα κείμενα και σε όλα του τα «πολιτισμικά δρώμενα» ή «πολιτισμικές εκδηλώσεις» ή «street festival-event» ή «ελληνικά έθιμα» ή «ευωχιακές εορτές χαράς & κεφιού, τραγουδιού & ποτού, με σατυρικό χαρακτήρα, για την επικράτηση της Άνοιξης επί του Χειμώνα και την αναγέννηση της Φύσης» όπως συνηθίζει να τα χαρακτηρίζει ο ίδιος -,  τα οποία οργανώνει & παρουσιάζει ως δήθεν θρησκευτικές «τελετές»  της λατρείας των Θεών στους παλαιούς Έλληνες, εισάγοντας τόσο τις ανοησίες ενός κάποιου ενός κ. Σπυρίδωνος Νάγου, ενός κ. Διόδωρου Καρυδάκη και ενός κ. Σπυροδήμου Γ. Ανεμογιάννη–Σινανίδη, τα οποία των μεν δυο πρώτων παρουσιάζονται ως μία κάποια δήθεν «Ορφική & Πλατωνική προφορική παράδοση»(sic) ενώ τα δε του τρίτου ως μια δήθεν «Ελευσίνια Μύηση»(sic)!
Ο κ. Σινανίδης, ο οποίος έχει υπάρξει ιεροδιδάσκαλος του κ. Μπουσίου Ιωάννη, επι σειρά πολλών ετών διαστρεβλώνει & παραχαράζει – με τα όσα λέγει & γράφει περί τόσο περί λογικής & αίδιας ψυχής όσο και περί Ελευσίνιων Μυστηρίων – με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο βαθμό όχι μόνον τα νοήματα του πλατωνικού «Τίμαιου» και «Φαίδρου» αλλά και το ίδιο το αρχαίο κείμενο των εν λόγω πλατωνικών κειμένων – καθώς επίσης όχι μόνον τα νοήματα αλλά και το ίδιο το κείμενο του «Υπομνήματος στα Χρυσά Έπη του Πυθαγόρα» του Ιεροκλή που ξεπερνά τα όρια της ύβρεως!

Τουτέστιν ο κ. Μπουσίου, και στην εν λόγω μελέτη του, προφανέστατα αντέγραψε τα εν λόγω χωρία απο κάποιο βιβλίο όχι βεβαίως της ελληνικής γραμματείας, βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας προφανέστατα ήταν επίσης αστοιχείωτος όσο αφορά τους του Πλάτωνος διαλόγους. Επειδή όμως ο κ Μπουσιου Ιωάννης δεν εχει διαβάσει απολύτως τίποτα απο την των Ελλήνων γραμματεία – ούτε λέξη, και ως εκ τούτου δεν γνωρίζει καν τι λέγεται στους πλατωνικούς διαλόγους -, έτσι ο 2ος αστοιχείωτος αντέγραψε τον 1ον αστοιχείωτο και το αποτέλεσμα ήταν η εν λόγω μελέτη…του κ. Μπουσίου πάντα.


Στην παρακάτω φωτο. βλέπουμε επίσης κείμενο του κ. Μπουσίου Ιωάννη στο οποίο παραθέτει υποτίθεται απόσμπατα του Ολυμπιωδόρου :

Screenshot_31

Το εν λόγω όμως χωρίο παραχαράζεται-διαστρεβλώνεται – ως προς το αληθή & όντως νόημά του – απο τον κ. Ιωάννη Μπουσίου.

Η αληθής & όντως μετάφραση  – εκ της Ακάδημος – του εν λόγω αποσπάσματος είναι η  εξής :

«ο μεν Μινώταυρος συμβολίζει τα εν ημίν θηριώδει πάθη, ο δε μίτος κάποια θεία δύναμη εξαρτημένη, ο δε λαβύρινθος το σκόλιον και πολυποίκιλο του βίου. Ο Θησέας όντας άριστος επικράτησε των παθών τούτων, και όχι μόνον αυτός επικράτησε, αλλά και άλλους επαίδευσε. Τούτο σημαίνει ότι ότι έσωσε τους μετά αυτού απεσταλμένους.»

Το δε κείμενο του Ολυμπιοδώρου απο το «Υπόμνημα στον “Γοργία” του Πλάτωνα, 44.5.12 – 44.6.2» – με την αληθή & όντως αρίθμηση – λέγει :

          In Platonis Gorgiam commentaria 44.5.12 ` to     In Platonis Gorgiam commentaria 44.6.2  ὁ μὲν γὰρ Μινώταυρος τὰ ἐν ἡμῖν θηριώδη πάθη σημαίνει, ὁ δὲ μίτος θείαν τινὰ δύναμιν ἐξημμένην, ὁ δὲ λαβύρινθος τὸ σκολιὸν καὶ πολυ ποίκιλον τοῦ βίου. ὁ τοίνυν Θησεὺς ἄριστος ὢν κατεκράτησε τῶν παθῶν τούτων, καὶ οὐ μόνον αὐτὸς κατεκράτησεν, ἀλλὰ καὶ ἄλλους ἐπαίδευσεν· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ σῶσαι καὶ ἄλλους πεμφθέντας μετ᾽ αὐτοῦ.

Το «ἐξημμένην» είναι μετοχή παρακειμένου μέσης φωνής του ρήματοςἐξάπτω”:

  • ἡ ἐξημμένη
  • τῆς ἐξημμένης
  • τῇ ἐξημμένῃ
  • τήν ἐξημμένην
  • ὦ ἐξημμένη
  • αἱ ἐξημμέναι
  • τῶν ἐξημμένων
  • ταῖς ἐξημμέναις
  • τάς ἐξημμένας
  • ὦ ἐξημμέναι)

Εκ των λεξικών γνωρίζουμε βέβαια ότι :

  • <ἐξάπτω [άπτω]>
  1. δένω, προσδένω, εξαρτώ από κάπου («ἐξάψας διὰ τῆς θυρίδος τὸ καλώδιον», Αριστοφ.)
  2. συνάπτω, συνδέω («τὴν πόλιν ἐξῆψε τοῡ Πειραιῶς καὶ τὴν γῆν τῆς θαλάσσης», Πλούτ.)
  3. θεωρώ κάτι άμεσα συνδεόμενο ή εξαρτώμενο με κάτι άλλο, αποδίδω σε κάτι («τὰ πραττόμενα τῆς τύχης ἐξῆπτεν» — εξαρτούσε από την τύχη, απέδιδε στην τύχη τα πραττόμενα, Πλούτ.)
  4. συνδέω σε ακολουθία, προσαρμόζω
  5. αποθέτω, τοποθετώ επάνω («ἱκετηρίαν δὲ γόνασιν ἐξάπτω σέθεν τὸ σῶμα τοὐμόν», Ευρ.)
  6. αφήνω να πέσουν («ἀφύλλους στόματος ἐξάπτων λιτάς», Ευρ.)
  7. μέσ. ασχολούμαι με κάτι («ἀγγελίαι πρὸς Θεμιστοκλέα τῶν ἑλληνικῶν ἐξάπτεσθαι», Πλούτ.)
  8. παρακολουθώ με προσοχή, από κοντά («ἐξάπτεσθαι τῆς οὐραγίας καὶ καταπειράζειν τῶν πολεμίων», Πολ.)
  9. κρεμώ, προσαρτώ στο σώμα, φορώ («τί πέπλους μέλανας ἐξήψω χροὸς λευκῶν ἀμείψασ’», Ευρ.).
  • ἐξ-άπτω, μέλ. -ψω, I. 1. δένω πάνω, δηλ. πάνω σε κάτι, με γεν., σε Όμηρ., Ευρ.· τι ἔκ τινος, σε Ηρόδ. 2. μεταφ., ἐξ στόματος λιτός, αφήνοντας τις προσευχές, ικεσίες να πέσουν από το στόμα, σε Ευρ. 3. ἐξ. τί τινι, τοποθετώ πάνω σε, στον ίδ. II. 1. Μέσ., κρεμιέμαι από πάνω, αρπάζομαι, πιάνομαι, προσκολλούμαι, σε Ομήρ. Ιλ. 2. κρεμώ κάτι πάνω μου, το φορώ, το κρατώ πάνω μου, σε Ευρ. (Βλ. Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας των H.G. Liddell & R. Scott.)

Ο κ. Μπουσίου Ιωάννης βεβαία – όντας παντελώς αμυθολόγητος και αδαής περί της πανελλήνιας-ορφικής θεολογίας και της του Πειθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θείας φιλοσοφίας – και μη δυνάμενος να κατανοήσει το θεολογικό νόημα του χωρίου του Ολυμπιωδόρου μετέφρασε την λέξη «ἐξημμένην» μεταφορικά – ως να επρόκειτο για κάποιο σύγχρονο λογοτεχνικό κείμενο – διαστρεβλώνοντας-παραχαράζοντας έτσι το αληθές & όντως θεολογικό νόημα του εν λόγω θεολογικού-φιλοσοφικού χωρίου του μέγα Ιεροκλή!

Εξ ου και στην Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας των H.G. Liddell & R. Scott. λέγεται :

<εξάπτω>

εξήψα, εξάφτηκα, μτβ.
1. διεγείρω, ερεθίζω, ανάβω: Ο Λόγος του εξάπτει τα πολιτικά πάθη.
2. το μέσ., εξάπτομαι οργίζομαι απότομα, ανάβω: Μην εξάπτεσαι.
Για ευνόητους λόγους η Ακάδημος δεν θα προχωρίσει σε περεταίρω ανάλυση-τεκμειρίωση του γιατί η λέξη «ἐξημμένην» έχει και πρεπει να έχει το νόημα «εξαρτημένη«. 

Στην παρακάτω φωτο. βλέπουμε επίσης κείμενο του κ. Μπουσίου Ιωάννη στο οποίο παραθέτει υποτίθεται απόσμπατα του μεγίστου Ιεροκλή – περι του τι είναι φιλοσοφία :Screenshot_43

Για μια ακόμη φορά ο κ. Μπουσίου Ιωάννης παραχαράζει & διαστρεβλώνει, ως προς το αληθή & όντως νόημά του – ενα κείμενο της γραμματεία των Ελλήνων.

Βάζει τον μέγα Ιεοροκλή να λέγει, αν είναι δυνατόν,  ότι η «φιλοσοφία είναι η τελείωση του θνητού σώματος«!

Η αληθής & όντως μετάφραση – εκ της Ακάδημος – του εν λόγω αποσπάσματος του Ιεροκλή είναι η εξής :

«Η φιλοσοφία είναι κάθαρση & τελειότητα της ανθρώπινης ζωής : κάθαρση από την υλική αλογία και του θνητειδούς σώματος, τελειότητα δε ως ανάκτηση της κατάλληλης ευζωίας(ευδαιμονίας), η οποία οδηγεί στην ομοίωση με το θείο. Αυτά εκ φύσεως πραγματοποιούν κυρίως η αρετή και η αλήθεια, η μεν εξορίζει την αμετρία των παθών, η δε κατακτώντας το θείο είδος(μορφή) για όσους είναι εκ φύσεως ικανοί να την αποκτήσουν».

Το δε κείμενο του Ιεροκλή, απο το «Υπόμνημα στα Πυθαγορικά έπη, αποκαλούμενα χρυσά, 1.1 – 2.1», με την αληθή & όντως αρίθμηση – λέγει :

       In aureum carmen p.1.1 ` to     In aureum carmen p.2.1 Η φιλοσοφία ἐστὶ ζωῆς ἀνθρωπίνης κάθαρσις καὶ τελειότης, κάθαρσις μὲν ἀπὸ τῆς ὑλικῆς ἀλογίας καὶ τοῦ θνητοειδοῦς σώματος, τελειότης δέ, τῆς οἰκείας εὐζωΐας ἀνάληψις, πρὸς τὴν θείαν ὁμοίωσιν ἐπανάγουσα. ταῦτα δὲ πέφυκεν ἀρετὴ καὶ ἀλήθεια μάλιστα ἀπεργάζεσθαι, ἡ μὲν τὴν ἀμετρίαν τῶν παθῶν ἐξορίζουσα, ἡ δὲ τὸ θεῖον εἶδος τοῖς εὐφυῶς ἔχουσι προσκτωμένη.

Στο εν λόγω κείμενό του ο κ. Ιωάννης Μπουσίου αυθαίρετα – και πλήρως διαστρεβλωτικά & παραχαρακτηκά για την πανελλήνια του Ορφέως θεολογία και την του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία – εισάγει την πολυετή μαθητεία του αφενός στα από πολλούς & διαφόρους κυρίους & κυρίες και για πάνω από 20 έτη διαδιδόμενα – πλήρως διαστρεβλωτικά για την πανελλήνια του Ορφέως θεολογία και την του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία – κείμενα ενός – αποθανόντος – κ. Σπυρίδωνος Νάγου αφετέρου την πολυετή μαθητεία του στα κείμενα-λεγόμενα ενός εν ζωή κ. Σπυροδήμου Γ. Ανεμογιάννη–Σινανίδη, τα οποία από διάφορες ομάδες τα μεν παρουσιάζονται ως μία κάποια δήθεν «Ορφική & Πλατωνική προφορική παράδοση»(sic) και τα δε ως μια δήθεν «Ελευσίνια Μύηση«(sic)!

Ο κ. Σινανίδης, ο οποίος έχει υπάρξει ιεροδιδάσκαλος του κ. Μπουσίου Ιωάννη, επι σειρά πολλών ετών διαστρεβλώνει & παραχαράζει – με τα όσα λέγει & γράφει περί ψυχής & Ελευσίνιων Μυστηρίων – με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο βαθμό όχι μόνον τα νοήματα του πλατωνικού «Τίμαιου» και «Φαίδρου» αλλά και το ίδιο το αρχαίο κείμενο των εν λόγω πλατωνικών κειμένων – καθώς επίσης όχι μόνον τα νοήματα αλλά και το ίδιο το κείμενο του «Υπομνήματος στα Χρυσά Έπη του Πυθαγόρα» του Ιεροκλή που ξεπερνά τα όρια της ύβρεως!

Εισάγει δηλ. ο κ. Μπουσίου Ιωάννης τα διαστρεβλωτικά – για την πανελλήνια-ορφική θεολογία και την του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία – γραφόμενα/λεγόμενα που θέλουν :

  • «η ψυχή είναι υλικόν ψυχικόν άτομον. Είναι υλικόν άτομον μεριστής κοσμογονικής ουσίας εντός του Σύμπαντος που κάποτε πρόκειται να μεταμορφωθεί εις υλικόν ψυχικόν άτομον θείου ελευθέρου προσωπικού όντος, οιονεί εκκολαπτόμενον, του υλικού ατόμου της μεριστής ουσίας κυοφορούντος την θείαν, την ελευθέραν προσωπικήν οντότητα».
  • «η ψυχή προσλαμβάνοντας αιθέρα δημιουργεί μεταμορφούμενη – από υλικό ψυχικό άτομο μεριστής κοσμογονική ουσίας – πνευματικό οργανισμό και δη αιθερικόν».

Όσο αφορά αυτά τα ψευδή και παντελώς διαστρεβλωτικά – τόσο για την ίδια την θεραπεία των Θεών στους Έλλληνες όσο και για την πανελλήνια-ορφική θεολογία και την του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία – δόγματα που ο κ. Μπουσίου Ιωάννης εισάγει στην πανελλήνια του Ορφέως θεολογία και στην του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία, βάζοντας τον μέγα Ιεροκλή να λέει τα παραπάνω, η Ακάδημος με τον πλέον  τεκμηριωμένο τρόπο έχει αποκαταστήσει την αλήθεια με τις κάτωθι μελέτες τις :


Στην παρακάτω φωτο. βλέπουμε επίσης κείμενο του κ. Μπουσίου Ιωάννη στο οποίο παραθέτει υποτίθεται απόσπασμα του θείου Πρόκλου  :

Στο εν λόγω άρθρο του ο κ. Μπουσίου Ιωάννης, διαστρεβλώνει-παραχαράζει εις το έπακρον τα του θειο Πρόκλου λεγόμενα και παρουσιάζει «την θεά Δήμητρα ως της Θνητής ζωής Τελεσιουργό«!

Η αληθής & όντως μετάφραση – εκ της Ακάδημος – του εν λόγω αποσπάσματος του Πρόκλου είναι η εξής :

«Η Δήμητρα, όπως περιέχει κάθε ζωή, έτσι ακριβώς παρέχει και κάθε τροφή. Ως υπόδειγμα της μάλιστα έχει την Νύχτα (πράγματι, στο ορφικό απόσπασμα Νο.99, λέγεται ότι είναι των θεών η θεία τροφός), εκείνη όμως είναι με τρόπο νοητό. Διότι για τους νοητικούς Κόσμους των θεών το νοητό είναι τροφή κατά τον Χρησμό των Θεών (βλ. Χαλδαικό Λόγιο, Νο. 19). Η Δήμητρα, μάλιστα, ήταν η πρώτη που μοίρασε τις δύο τροφές που βρίσκονται στους θεούς, όπως λέγεται στο ορφικό απόσπασμα Νο.107 : “επινόησε προπομπούς, συνοδούς και ακολούθους, επινόησε την αμβροσία και του ερυθρού νέκταρος το ποτό, επινόησε το λαμπρό έργο των βουερών μελισσών”. Όχι μόνο λοιπόν τη ζωή αλλά και την της ζωής τελεσιουργία απογεννά η δέσποινά μας Δήμητρα, από τα επάνω μέχρι τα τελευταία. Διότι και η αρετή είναι η τελείωση των ψυχών. Έτσι, κατ’ εικόνα της αΐδιας αυτής διπλής δημιουργίας, και οι μητέρες που γεννούν μέσα στον χρόνο γεννούν το βρέφος και ταυτόχρονα δημιουργούν με φυσικό τρόπο το γάλα ως τροφή για το νεογέννητο – πράγμα που δεν κάνουν ούτε πριν ούτε μετά

Το κείμενο του Πρόκλου είναι το εξής :

     in Cra 168.1 ` to in Cra 168.17 Οτι ἡ Δημήτηρ, ὥσπερ πᾶσαν ζωὴν προχέει, οὕτως καὶ πᾶσαν τροφήν· ἔχει δὲ παράδειγμα τὴν Νύκτα (<θεῶν> γὰρ <τροφὸς ἀμβροσίη Νὺξ> λέγεται (Orph. frg 99), ἀλλ᾽ ἐκείνη μὲν νοητῶς· καὶ γὰρ τροφὴ τὸ νοητόν ἐστιν κατὰ τὸ <λόγιον> (or chald p 19 1) ταῖς νοεραῖς διακοσμήσεσι τῶν θεῶν· ἡ δὲ Δημήτηρ πρώτη καὶ τὰς διττὰς τροφὰς διεῖλεν ἐν τοῖς θεοῖς, ὥς φησιν <Ὀρφεύς> (frg 107)· <μήσατο γὰρ προπόλους καὶ ἀμφιπόλους καὶ ὀπαδούς, μήσατο δ᾽ ἀμβροσίην καὶ ἐρυθροῦ νέκταρος ἀρδμόν, μήσατο δ᾽ ἀγλαὰ ἔργα μελισσάων ἐριβόμβων>. οὐ μόνον οὖν τὴν ζωήν, ἀλλὰ καὶ τὴν τῆς ζωῆς τελεσιουργίαν ἀπογεννᾷ ἡ δέσποινα ἡμῶν Δημήτηρ ἀπὸ τῶν ἄνω μέχρι τῶν ὑστάτων· καὶ γὰρ καὶ ἡ ἀρετὴ τελειότης τῶν ψυχῶν. κατ᾽ εἰκόνα οὖν τῆς ἀιδίου ταύτης διττῆς ἀπογεννήσεως καὶ αἱ ἐν χρόνῳ τίκτουσαι μητέρες ἅμα τε τὸ βρέφος ἔτεκον καὶ ἅμα τὸ γάλα τροφὴν τῷ τεχθέντι προβάλλουσι φυσικῶς, καὶ οὔτε πρὶν οὔτε ὕστερον.

Βλέπουμε λοιπόν πως η Δήμητρα είναι τελεσιουργός της νοητικής της τριδυνάμου λογικής & αίδιας ψυχής ζωής – ήτοι του καθαυτό ανθρώπου – και ΟΧΙ της θνητής ζωής η οποία ανήκει στην θνητή-άλογη ψυχή του ανθρώπινου πλάσματος ή σύνθετου.

Ο δε Ιούλιος Πολυδεύκης στο «Ονομαστικόν» λέγει ότι στην των θεών θεραπεία υπάρχουν εκτός των άλλων :

«τελεταί, ὄργια, μύσται, μυσταγωγοί, τελεσταί, ὀργιασταί. καὶ μυεῖν, μυσταγωγεῖν, μυεῖσθαι, ὀργιάζειν, τελεῖσθαι, τελεῖν. φιλοτιμότερον δὲ τῇ χρήσει τὸ τελεσιουργεῖν καὶ ἡ τελεσιουργία. ἱεροφάνται, δᾳδοῦχοι, κήρυκες, σπονδοφόροι, ἱέρειαι, παναγεῖς, πυρφόροι, ὑμνῳδοί, ὑμνήτριαι·«

Δηλ. τελεσιουργία = τελείωση-ολοκλήρωση και το τελεσιουργείν = τελείν(ολοκληρώνω)!

Αυτά ομως που ολοκληρώνονται ειναι τα αίδια & λογικά όντα, η θνητή ζωή της θνητής ψυχής που αποτελεί ένα απο τα 2 μέρη του ανθρώπου ΔΕΝ είναι αίδια και ως εκ τούτου ΔΕΝ ολοκληρώνεται – διότι η θνητότητά της έγκειται στο ότι είναι άλογη και δύναται να εξομειωθεί με τους Θεούς!

Αυτό που ολοκληρώνεται-τελείται είναι η λογική ψυχή ως προς :

  • την ζωής της –

αποκτά λεγει ο Ιεροκλής η λογική ψυχή την θεια ευζωία αφου καθαρθεί απο την αλογία της ύλης και την αλογία του θνητοειδούς σώματος (αναφέρεται στην επικράτηση της λογικής ψυχής επι του άλογου φόρτου και της άλλογης ζώης της που πείρε κατά την κάθοδό της εν τη γενέσει ώστε να δημιουργηθεί το σύνθετο ανθρώπινο πλάσμα, εξ ου και λέγει : «Η φιλοσοφία είναι κάθαρση & τελειότητα της ανθρώπινης ζωής : κάθαρση από την υλική αλογία και του θνητειδούς σώματος, τελειότητα δε ως ανάκτηση της κατάλληλης ευζωίας(ευδαιμονίας), η οποία οδηγεί στην ομοίωση με το θείο. Αυτά εκ φύσεως πραγματοποιούν κυρίως η αρετή και η αλήθεια, η μεν εξορίζει την αμετρία των παθών, η δε κατακτώντας το θείο είδος(μορφή) για όσους είναι εκ φύσεως ικανοί να την αποκτήσουν».)

  • η νόηση της λογικής ψυχής, με την θεώρηση & εποπτεία των νοητών εν τω υπερουράνιω τόπο Ειδών, και αυτό ειναι η τροφή της ψυχής.

Εξ ου και ο μέγας Ερμείας – στο «Σχόλια στον πλατωνικό Φαίδρο, 160.17 – 160.17» οτι  : «Τελετή είναι η των νοητών θέαση»(τελετὴ γὰρ ὄντως ἡ τῶν νοητῶν θέα.)

(αν βέβαια η θεά τελειοποιούσε – σύμφωνα με τον κ. Μπουσίου Ιωάννη – την θνητή/άλογη ζωή/ψυχή, τότε θα έπρεπε αυτή – και όχι η λογική & αίδια ψυχή – να ανάγεται μαζί με το θνητό σώμα – μιάς και δεν μπορούν να αποχωριστούν – στα νοητά! Τίποτα γελειοδέστερο δεν έχει υπωθεί μέχρι τα σήμερα…)

Μάλιστα σχολιάζοντας τα όσα λέγει ο Πλάτων στον «Φαίδρο, 249.b.6 – 250.c.6» –

 «κάλλος δὲ τότ᾽ ἦν ἰδεῖν λαμπρόν, ὅτε σὺν εὐδαίμονι χορῷ μακαρίαν ὄψιν τε καὶ θέαν, ἑπόμενοι μετὰ μὲν Διὸς ἡμεῖς, ἄλλοι δὲ μετ᾽ ἄλλου θεῶν, εἶδόν τε καὶ ἐτελοῦντο τῶν τελετῶν ἣν θέμις λέγειν μακαριωτάτην, ἣν ὠργιάζομεν ὁλόκληροι μὲν αὐτοὶ ὄντες καὶ ἀπαθεῖς κακῶν ὅσα ἡμᾶς ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ ὑπέμενεν, ὁλόκληρα δὲ καὶ ἁπλᾶ καὶ ἀτρεμῆ καὶ εὐδαίμονα φάσματα μυούμενοί τε καὶ ἐποπτεύοντες ἐν αὐγῇ καθαρᾷ, καθαροὶ ὄντες καὶ ἀσήμαντοι τούτου ὃ νῦν δὴ σῶμα περιφέροντες ὀνομάζομεν, ὀστρέου τρόπον δεδεσμευμένοι.» –

περί της έννοιας «καθαρμός ψυχής» & «Τελετή», ο Ερμείας, «Σχόλια στον πλατωνικό Φαίδρο, 178.9 – 178.20», λέγει ότι :

«Η τελετή  εκλήθη έτσι διότι ξανά κάνει την ψυχή τέλεια. Διότι η ψυχή είναι τέλεια, αλλά εν τη γενέσει μερίζεται και δεν δύναται να ενεργεί ολοκλήρη καθ’ εαυτήν.»

Το κείμενο του Ερμεία :

«<Τελετ> κλήθη, καθς δη επομεν, παρ τ τελέαν τν ψυχν ποτελεν. Ὁρᾷς οὖν ὅτι τελέα ἦν ἡ ψυχή· ἐνταῦθα δὲ μεμέρισται καὶ οὐ δύναται ἐνεργῆσαι ὅλη καθ᾽ ἑαυτήν.«


Στην παρακάτω φωτο. βλέπουμε επίσης κείμενο του κ. Μπουσίου Ιωάννη στο οποίο παραθέτει υποτίθεται απόσμπατα απο τα δικά του βιβλία τα οποία υποτίθεται όχι μόνον διαθέτει αλλά κυρίως υποτίθεται ότι έχει μελετήσει και δια της πολυετούς και μετά κόπων αποκτιμένης δικής του γνώσεως δύναται – αφού αντιγράψει απο τα υποτιθέμενα βιβλία του – να μεταδώσει την αυτή γνώση των όσων λέγονται στα του Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτού κείμενα και σε άλλους….

Η αλήθεια όμως είναι οτι ο κ. Μπουσίου Ιωάννης δεν διαθέτει κανένα εκ των βιβλιων – απο όπου παραθέτει αποσπάσματα.  Όλα τα αποσπάσματα τα οποία παραθέτει – εντελώς διαστρεβλωμένα & παραχαραγμένα – και φυσκά και το εν λόγω κειμενο δεν ειναι δικό του. Τα κείμενα-χωρία τα κλέβει απο την ιστοσελίδα της «φιλοσοφοῦμεν γνησίως τε καὶ ἱκανῶς«-Ακάδημος» και στην προσπάθειά του να καμουφλάρει την κλοπή των κειμένων της «Ακάδημος» διατρεβλώνει & παραχαράζει όχι μόνον το νόημα των λεγόμενών των μελών της «Ακάδημος» αλλά και τα ίδια τα κείμενα του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτων ως λέξεις & φράσεις.

Προς τεκμειρίωση παραθέτουμε, προς σύγγκρηση με τον καταληκτήριο λόγο του κ. Μπουσίου Ιωάννη στο εν λόγω κειμενό του το οποίο έχει γράψει εν έτει 2016, τον καταληκτήριο λόγο του εν έτει 4/12/2009 ανάλογου κειμένου της «Ακάδημος».Screenshot_49

Ο συγγραφέας της εν λόγω «μελέτης-κειμένου» και ιδιοκτήτης (;) της εν λόγω ιστοσελίδας, κ. Μπουσίου Ιωάννης, μπορεί, αν βεβαίως έχει ίχνος ηθικής & αυτοσεβασμού και κυρίως σεβασμού προς τους Θεούς, την ιερή θρησκεία και τους θείους φιλοσόφους –

και ως εκ τούτου δεν είναι άθεος & ανόσιος-,

αν όχι να πάψει να διαστρεβλώνει & παραχαράζει συστιματικώς & ποικιλοτρόπως όχι μόνον σύμπασα την ιερή των θεών θεραπεία(εορτές & μυστήρια) και την αυτής πανελλήνια(Ορφική) Θεολογία, Αλήθεια & Ευσέβεια αλλά και σύμπασα την τών Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία, σίγουρα μπορεί να πάψει να κλέβει κείμενα της «Ακάδημος» παρουσιάζοντάς τα ως δήθεν δικά του!

Και αν το κάνει ας το κάνει αντιγράφοντας επακριβώς τι τα μάλη της «Ακάδημος» γράφουν στα κείμενά τους, διότι στην προσπάθειά του να καμουφλάρει την κλοπή των κειμένων της «Ακάδημος» διατρεβλώνει & παραχαράζει όχι μόνον το νόημα των λεγόμενών των μελών της «Ακάδημος» αλλά και τα ίδια τα κείμενα του Πυθαγόρα, Πλάτωνα και των συνεχιστών αυτων ως λέξεις & φράσεις!

Δεν γνωρίζουμε αν η εν λόγω ιστοσελίδα, στην οποία έχουν αναστηλωθεί τα διαστρωβλωτικά & παραχαρακτικά – για την Πανελλήνια(Ορφική) Θεολογία και την του θειότατου Πυθαγόρα, Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία – κείμενα/άρθρα του κ. Μπουσίου Ιωάνννη ανήκει αποκλειστικά-ιδιωτικά στον κ. Μπουσίου Ιωάννη ή σε κάποιο «θρησκευτικό σωματείο» – το οποίο προφανώς εκπροσωπεί ο κ. Ιωάννης Μπουσίου ως μέλος ή ως Διοικητικό-ιερατικό μέλος του.
Αυτή η άγνοια μας οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν στη εν λόγω ιστοσελίδα αναρτημένα τα στοιχεία του δημιουργού, ιδιοκτήτη, του διαχειριστή και των αρθογράφων.
Αν η εν λόγω ιστοσελίδα δεν ανήκει αποκλειστικά-ιδιωτικά στον κ. Μπουσίου Ιωάννη αλλά σε κάποιο «θρησκευτικό σωματείο», τότε δικαίως & σαφώς θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η της Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας και της του θειότατου Πυθαγόρα, Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτών θείας φιλοσοφίας διαστρέβλωση & παραχάραξη απέκτησε επίσημο φορέα…

— Κεφάλας Δ. Ευστάθιος(Αμφικτύων) : “Ακάδημος”, αμφικτυονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας/Πλατωνικής/νεοπλατωνικής φιλοσοφίας –