Ψελλοῦ ἔκθεσις κεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρ᾽ Ἀσσυρίοις δογμάτων


«Μετά το Εν παραδέχονται τον πατρικό Βυθό αποτελούμενο εκ τριών τριάδων, εκ των οποίων εκάστη περιλαμβάνει κατά πρώτον έναν πατέρα, κατόπιν στο μέσο μία δύναμη και ένα νου που είναι τρίτος σε σχέση με την τριάδα αυτή. Αυτές τις καλούν και νοητές. Μετά από αυτές ακολουθεί και ένας άλλος διάκοσμος, νοητός και συγχρόνως νοερό (νοητικό), που και αυτός διαιρείται στα τρία, στις Ίυγγες, στους Συνοχείς και τους Τελετάρχες.

Μετά από τον μεσαίο αυτό διάκοσμο, έρχεται ο νοερός, που περιλαμβάνει μία τριάδα πατρική, τον Άπαξ Επέκεινα, την Εκάτη και τον Δις Επέκεινα. Μετά μία άλλη τριάδα των τριών Αμείλικτων όντων και τέλος έναν τον Υπεζωκότος. Αυτές είναι οι επτά πηγές. Μετά τις πηγές αυτές, ακολουθούν οι Υπεράρχιοι, μετά οι Άζωνοι, μετά οι Ζωναίοι, και μετά από αυτούς, οι άγγελοι, οι δαίμονες, οι ήρωες και τέλος οι ψυχές.

Τέλος, ο σωματικός κόσμος. Αναφέρουν επτά σωματικούς κόσμους. Ως ένα και πρώτον τον εμπύριο, μετά τρεις αιθέριους και έπειτα τρεις υλαίους(υλικούς). Οι τρεις υλαίοι είναι ο απλανής, ο πλανώμενος και ο υποσελήνιος τόπος. Τον μεν πρώτο, τον ορίζουν κατά το νου, τους αιθέριους κατά την ψυχή και τους υλαίους κατά τη φύση. Ως πηγή των αγγέλων, δαιμόνων, ψυχών και φύσεως, λένε την Εκάτη.

Κατεβάζουν τη ψυχή πολλές φορές στον κόσμο για πολλές αιτίες, είτε λόγω απώλειας πτερών, είτε λόγο της πατρικής βουλήσεως δια να κοσμηθεί η περίγειος λήξη (ο περί της γης τόπος). Ο κόσμος λένε ότι είναι αΐδιος.

Όσο για τον Άιδη, τον περιγράφουν κατά πολλούς τρόπους. Άλλοτε ονομάζουν το Θεό, τον αρχηγό δηλαδή της περιγείου λήξεως, άλλοτε αποκαλούν έτσι τον υποσελήνιο τόπο, άλλοτε τον αναφέρουν ως μία μεσότητα, μεταξύ του αιθέριου και υλαίου κόσμου. Επίσης, άλλοτε ως Άιδη θεωρούν την άλογη ψυχή που τη θέτουν εν τη λογική, όχι όμως ουσιωδώς αλλά σχετικώς, όταν έχει συμπάθεια προς αυτήν.

Οι Ιδέες, κατά αυτούς, είναι άλλοτε Πατρικές Έννοιες, άλλοτε οι καθολικοί Λόγοι του Νου, οι ψυχικοί και οι φυσικοί, τους οποίους δίδει ο νους στην ψυχή και η ψυχή στη φύση. Υπάρχει λένε συμπάθεια των άνω με τα κάτω και ιδιαίτερα με τα υποσελήνια. Αποκαθιστώνται οι ψυχές κατά τα μέτρα των οικείων καθάρσεων, σε όλα τα μέρη του κόσμου. Μερικές από αυτές τις ανεβάζουν και υπέρ του κόσμου.

Αυτά τα δόγματα τα αποδέχθηκαν κατά το πλείστον, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων, ενώ ο Πλωτίνος, ο Ιάμβλιχος, ο Πορφύριος και ο Πρόκλος τα ακολούθησαν κατά γράμμα και τα αποδέχονται ως θείες φωνές.»[1]


[1] Opuscula psychologica, theologica, daemonologica 151.16t ` to     Opuscula psychologica, theologica, daemonologica 152.24

{Τοῦ αὐτοῦ ἔκθεσις κεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρ᾽ Ἀσσυρίοις δογμάτων}

Μετὰ τὸ ἓν τὸν πατρικόν φασι βυθὸν ἐκ τριῶν τριάδων πληρούμενον· ἑκάστην δὲ τῶν τριάδων ἔχειν πατέρα πρῶτον, εἶτα δύναμιν μέσην καὶ νοῦν ἐπ᾽ αὐτοῖς τρίτον συγκλείοντα πρὸς ἑαυτὴν τὴν τριάδα· καλοῦσι δὲ ταύτας καὶ νοητάς. μεθ᾽ ἃς ἄλλον διάκοσμον τῶν νοητῶν ἅμα καὶ νοερῶν, τριχῇ καὶ τοῦτον διῃρημένον, εἰς ἴυγγας καὶ συνοχέας καὶ τελετάρχας. μετὰ δὲ τὸν μέσον διάκοσμον ὁ νοερός ἐστι μίαν μὲν ἔχων τριάδα πατρικήν, τὴν τοῦ ἅπαξ ἐπέκεινα καὶ τῆς Ἑκάτης καὶ τοῦ δὶς ἐπέκεινα, ἑτέραν δὲ τὴν τῶν ἀμειλίκτων τριῶν ὄντων, καὶ ἕνα τὸν ὑπεζωκότα. πηγαὶ δὲ αὗται ἑπτά. μετὰ δὲ τὰς πηγὰς ταύτας οἱ ὑπεράρχιοι, εἶτα ἄζωνοι, ἔπειτα ζωναῖοι, μεθ᾽ οὓς ἄγγελοι, εἶτα δαίμονες, ἥρωες μετ᾽ αὐτούς, μεθ᾽ οὓς ψυχαί. καὶ λοιπὸν ὁ κόσμος ὁ σωματικός.

Ἑπτὰ δέ φασι κόσμους σωματικούς· ἐμπύριον ἕνα καὶ πρῶτον, καὶ τρεῖς μετ᾽ αὐτὸν αἰθερίους· ἔπειτα τρεῖς ὑλαίους, τὸ ἀπλανές, τὸ πλανώμε νον καὶ τὸ ὑπὸ σελήνην. καὶ τὸν μὲν πρῶτον ἀφορίζουσι κατὰ τὸν νοῦν, τοὺς δὲ αἰθερίους κατὰ τὴν ψυχήν, τοὺς δὲ ὑλαίους κατὰ τὴν φύσιν. πηγὴν δὲ ἀγγέλων καὶ δαιμόνων καὶ ψυχῶν καὶ φύσεων τὴν Ἑκάτην εἶναί φασι.

Καταβιβάζουσι δὲ πολλάκις τὴν ψυχὴν εἰς τὸν κόσμον δι᾽ αἰτίας πολλάς, ἢ διὰ πτερορρύησιν ἢ διὰ βούλησιν πατρικὴν εἰς τὸ κοσμῆσαι τὴν περίγειον λῆξιν. δοξάζουσι δὲ καὶ τὸν κόσμον ἀίδιον. λέγουσι δὲ καὶ τὸν ᾅδην πολλαχῶς, καὶ νῦν μὲν αὐτὸν θεὸν ὀνομάζουσιν ἀρχηγὸν τῆς περιγείου λήξεως, νῦν δὲ τὸν ὑπὸ σελήνην τόπον, νῦν δὲ τὴν μεσότητα τοῦ αἰθερίου κόσμου καὶ τοῦ ὑλαίου, νῦν δὲ τὴν ἄλογον ψυχήν, καὶ τιθέασιν ἐν αὐτῇ τὴν λογικήν, οὐκ οὐσιωδῶς, ἀλλὰ σχετικῶς, ὅταν συμπαθῶς ἔχῃ πρὸς αὐτήν. ἰδέας δὲ νομίζουσι νῦν μὲν τὰς τοῦ πατρὸς ἐννοίας, νῦν δὲ τοὺς καθόλου λόγους, νοητοὺς ψυχικοὺς καὶ φυσικούς, οὓς δίδωσι μὲν ὁ νοῦς τῇ ψυχῇ, ἡ δὲ ψυχὴ τῇ φύσει. συμπαθεῖν δὲ τὰ ἄνω τοῖς κάτω φασὶ καὶ μάλιστα τὰ ὑπὸ σελήνην. ἀποκαθιστῶσι δὲ τὰς ψυχὰς κατὰ τὰ μέτρα τῶν οἰκείων καθάρσεων ἐν ὅλαις ταῖς τοῦ κόσμου μερίσι· τινὰς δὲ καὶ ὑπὲρ τὸν κόσμον ἀναβιβάζουσι.

Τούτων δὲ τῶν δογμάτων τὰ πλείω καὶ Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων ἐδέξαντο, οἱ δὲ περὶ Πλωτῖνον καὶ Ἰάμβλιχον Πορφύριόν τε καὶ Πρόκλον πᾶσι κατηκολούθησαν

Advertisements

One comment on “Ψελλοῦ ἔκθεσις κεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρ᾽ Ἀσσυρίοις δογμάτων

  1. […] Ψελλοῦ : ἔκθεσις κεφαλαιώδης καὶ σύντομος τῶν παρ᾽ … […]

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.